อีกฟากหนึ่งของสนามรบ มือที่ปินลูคใช้ถือกล้องส่องทางไกลสั่นน้อย ๆ
"พระเจ้าช่วย! เขตนั้นมีคนเยอะขนาดนั้นได้ยังไง?"
เขาดูข้อมูลที่กล้องส่องทางไกลวิเคราะห์ให้จนทั่ว ก่อนเงยหน้าพูดกับคนข้าง ๆ ซึ่งกำลังมองไปยังฝั่งตรงข้ามเหมือนกัน
“ไม่ต้องตื่นตระหนก ฉันสังเกตเห็นว่ามีคนหนึ่งไม่มีที่พักพิง สงสัยว่าเขาจะไม่ใช่ผู้เอาชีวิตรอด แต่อาจเป็นอสูรอัญเชิญอะไรทำนองนั้น”
“ไอ้เลย์ตันสารเลว! ฝั่งตรงข้ามมีคนเยอะขนาดนั้น เก้าคนกับสิบคนมันต่างกันตรงไหนวะ?”
“แถมกล้องส่องทางไกลของฉันยังบอกด้วยว่า คนที่ใส่เสื้อคลุมนั่นน่ากลัวที่สุด เขากำลังกลืนกินพลังเวทรอบตัวอย่างรวดเร็ว จนก่อเป็นวังวนขนาดใหญ่! เทียบกับมอนสเตอร์ชั้นยอดเลเวล 7 ที่เราเคยเจอคราวก่อนยังได้เลย!”
สปินดู เลย์ตันมองปินลูคที่เพิ่งด่าทักทายเขาอย่างจนใจ “จะตื่นตระหนกไปทำไม สู้ไม่ไหวก็ยอมแพ้สิ”
เงื่อนไขคัดออกของเขตคือทุกคนในเขตยอมแพ้หรือตาย ส่วนเงื่อนไขการยอมแพ้คือ ต้องอยู่นอกการต่อสู้แล้วกดปุ่ม “ยอมแพ้” บนหน้าต่างค้างไว้ 3 วินาที
“แต่ถ้าความต่างของพลังมากเกินไป อาจจะยังไม่ทันได้กดยอมแพ้ก็โดนฆ่าตายก่อนแล้ว”ปินลูคอารมณ์ร้อน
“จะตื่นตระหนกไปทำไม ฉันมีสัจธรรม...”เลย์ตันยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็ชี้ไปด้านข้าง
“ดูนั่น! คนบ้า!”
……
ผู้มีอาชีพทั่วทั้งสนามรบต่างแอบสอดส่องกลุ่มผู้เล่นเต็มทีมจากเขต 76
ความรู้สึกคงประมาณว่า อุตส่าห์เดินทางมาอย่างยากลำบาก เพื่อนร่วมทีมตายหมดระหว่างทาง กว่าจะรอดเข้ารอบชิงชนะเลิศได้คนเดียว กลับพบว่ามีทีมเต็มสองทีมรวมกลุ่มกันลับ ๆ ชวนสิ้นหวังสุด ๆ