[เคล็ดวิชาขั้นฟ้าปรากฏขึ้นแล้ว เหตุใดทุกท่านจึงไม่ฝึกกันเล่า?]
[เพราะฉันไม่เห็นมันอยู่ในสายตา]
[ไม่ไหวแล้ว อ่านไม่รู้เรื่องเลยสักนิด]
[แค่มองแวบเดียวก็สลบแล้ว]
[โอกาสดี!]
[หนีไปต่างโลกแล้วยังหนีคณิตศาสตร์ไม่พ้นอีกหรือ? พวกหัวกะทิชนะแล้ว]
[ในความทรงจำของฉัน พวกจอมเวทอะไรทำนองนั้นไม่ใช่ยกคทาร่ายเวทต้องห้ามกันหรอกเหรอ? แค่ฝึกฝนก็พอแล้วแท้ ๆ ทำไมยังต้องเรียนคณิตศาสตร์อีก...]
[ทำไมเป็นการพิสูจน์คณิตศาสตร์ล้วน ๆ ล่ะ? ซูหลัว วาดรูปช่วยหน่อยได้ไหม?]
[จริง ๆ ก็ไม่ยากนะ แค่ดอกเตอร์คณิตศาสตร์จากสาขาที่เกี่ยวข้องสักคนก็น่าจะอ่านเข้าใจ...]
[ที่คนข้างบนพูดก็ไม่ผิด ขอรับช่วงต่อ]
[รับช่วงบ้าอะไร! ฉันแค่จบอนุปริญญา พูดส่งเดชไปงั้นแหละ ราคาเต็มสี่หมื่น เอาไหม?]
[เอา]
[ใกล้ตายกันอยู่แล้วยังจะเรียนบ้าอะไรอีก]
[คณิตศาสตร์คือการทรมานจิตใจมนุษย์อย่างหนึ่ง ซูหลัวทรมานฉันแล้วฉันตื่นเต้นจัง ฮิ ๆ]
[ฉันเคยเรียนเรื่องนี้ยังอ่านไม่เข้าใจเลย ให้ความรู้สึกเหมือนตอนเรียนทอพอโลยีเลย อาจารย์ของพวกเราไม่มีใครอ่านสไลด์ได้ ต้องไปหาอาจารย์อีกห้องให้สอนพิสูจน์ทีละขั้นถึงจะเรียนรู้... ทำไมฉันรู้สึกว่าเครื่องมือทางคณิตศาสตร์หลายอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ? ซูหลัวคิดค้นขึ้นเองเหรอ?]
ความคิดเห็นใต้โพสต์ยังคงต่างคนต่างพูด
“มีใครเรียนรู้เรื่องนี้ได้บ้างไหม?”
หานซงเลื่อนหน้าจออย่างยากลำบาก สัญลักษณ์คณิตศาสตร์และการพิสูจน์เชิงตรรกะที่อัดแน่นราวกับบทสวดสะกดจิตทำให้เขามึนหัวตาลาย หอมกรุ่นและนุ่มหนึบชวนเคี้ยว
……
[ซ่งซือเก๋อ: ไอเทมคุณภาพสมบูรณ์แบบนี่ใช้ดีจริง ๆ]
[ซูหลัว: ตอนที่ยึดจิตไว้ รู้สึกยังไงบ้าง?]
[ซ่งซือเก๋อ: รู้สึกเหมือนตอนที่กำลังจะออกนอกลู่นอกทาง มีพลังบางอย่างดึงกลับมา แล้วก็ได้สติขึ้นมาทันที]
[ซูหลัว: พลังอะไร?]