หลายชั่วโมงต่อมา เสี่ยวหลัวก็นำการบ้านมาส่งซูหลัว
ซูหลัวอ่านทบทวนอย่างละเอียด ก่อนแก้ไขและเกลาสำนวนบางส่วน
“ทำภารกิจได้ดีมาก รับดอกไม้แดงเล็ก ๆ ไปหนึ่งดอก”
จากนั้นซูหลัวก็เริ่มนำเนื้อหาเหล่านี้ไปโพสต์ในฟอรัม
“ผู้รอดชีวิตเขต 76 ทั้งหลาย นักปราชญ์ใหญ่พ่อจะเริ่มออกแรงแล้วนะ~”
……
หานซงกำลังตื่นเต้น เขาล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วหยิบพืชที่เปล่งแสงเรืองรองออกจากปากขวดอย่างระมัดระวัง
[หญ้ามณีวิญญาณ]
[เมื่อกินแล้ว ร่างกาย +0.1]
เขารีบยัดต้นพืชเข้าปาก แล้วมองตัวเลขบนหน้าต่างสถานะส่วนตัวที่ขยับขึ้นด้วยความยินดี
“พนันถูกแล้ว!”
เขาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเปล่งประกายสดใส
เพื่อบ่มเพาะไอเทมพิเศษชิ้นนี้ให้มีคุณภาพระดับดีเยี่ยม เขายอมใช้ทรัพยากรสำรองทั้งหมดจนหมด ตอนนี้ดูแล้วทุกอย่างคุ้มค่า
ถ้าคุณภาพระดับดีเยี่ยมสามารถใช้บ่มเพาะสมบัติได้ ถ้าอย่างนั้นในอนาคตคุณภาพระดับยอดเยี่ยมหรือสมบูรณ์แบบก็คงบ่มเพาะสมบัติที่ผู้ประกอบอาชีพใช้ได้สินะ?
หานซงรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าสดใสขึ้นมาทันที
เขาเก็บขวดกระเบื้องกลับเข้าไปซ่อนไว้แนบเนื้อในกางเกงอย่างระมัดระวัง
นี่คือความลับที่สำคัญที่สุดของเขาในตอนนี้ ถึงจะวางไว้ในที่พักพิงก็ยังไม่วางใจ จึงทำได้แค่พกติดตัวตลอดเวลา
จัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว เขาก็เข้าแชนเนลเขตและฟอรัมตามปกติ ตั้งใจว่าจะกวาดตาดูสักหน่อยแล้วไปฝึกสกิล แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม
พอเริ่มอ่านก็วางไม่ลง
[เชี่ย ซูหลัวโพสต์แล้ว]
[เกือบสิบวันแล้ว ในที่สุดก็โพสต์สักที]
[ไม่สิ รอบนี้ชักแปลก ๆ แล้ว!]
[ทำไมเยอะขนาดนี้?]