หลังเลเวลอัปถึง 5 และทิ้งห่างทุกคนไปไกล ซ่งซือเก๋อก็ลากร่างที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยแต่พึงพอใจอย่างยิ่งกลับมายังที่พักพิง
เขาล้างคราบเลือดและฝุ่นผงจากการต่อสู้ออกอย่างละเอียด ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงหินแข็งแรง เตรียมใช้เวลาที่เหลือพักผ่อน เพื่อรับมือกับคลื่นสัตว์ประหลาดด้วยสภาพที่พร้อมที่สุด
เขาเลื่อนดูประกาศระบบฉบับละเอียดของวันก่อนอย่างไม่ใส่ใจ ปลายนิ้วลากผ่านหน้าจอแสงวาบ ทันใดนั้นมือก็ชะงัก ความคิดสุดบรรเจิดพลันแล่นวาบขึ้นมาในหัว
“เราจะฉวยช่องโหว่ของระบบได้ไหม? ผู้รอดชีวิตคนอื่นหลบอยู่ในที่พักพิงเพราะรับมือการโจมตีจากรอบทิศไม่ไหว แต่ฉันไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องพวกนั้นเลย...”
“ถ้าฉันอยู่ห่างจากที่พักพิงสักหน่อย พอมอนสเตอร์เกิดขึ้น มันก็จะมาสู้กับฉัน ไม่ไปโจมตีที่พักพิง... แบบนี้ที่พักพิงก็ไม่เสียหายแล้ว!”
ซ่งซือเก๋อตบหน้าผากตัวเอง ก่อนลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วรีบส่งข้อความสอบถาม เขารายงานความคิดนี้ให้แผนกวิเคราะห์ยุทธวิธีของสหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันอย่างตื่นเต้น
ทว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงสุขุมและเป็นมืออาชีพ
[สหายซ่ง แนวคิดยุทธวิธีเรื่อง ‘ล่อมอนสเตอร์ออกห่างจากที่พักพิง’ เราได้จำลองและประเมินกันไปแล้ว ไม่แนะนำให้ดำเนินการอย่างยิ่งในตอนนี้]
[เหตุผลมีดังนี้]
[ประการแรก เรายังไม่ทราบกลไกการเลือกเป้าหมาย จึงไม่อาจยืนยันได้ว่ากลไกความเกลียดชังของคลื่นสัตว์ประหลาดจะล็อกเป้า ‘ตัวผู้รอดชีวิตเอง’ หรือ ‘แก่นกลางของที่พักพิง’ หากเป็นอย่างหลัง การออกไปจากที่พักพิงของคุณก็ไร้ความหมาย มีแต่จะสิ้นเปลืองแรงเปล่า]
[ประการที่สอง ที่พักพิงไม่อาจสร้างใหม่ได้ จากข้อมูลทั้งหมดที่มี หากที่พักพิงถูกทำลายจนสิ้นซาก ก็จะไม่สามารถสร้างขึ้นใหม่ได้อีก นั่นหมายความว่าเมื่อสูญเสียที่พักพิง คุณจะสูญเสียมันไปตลอดกาล เราไม่อาจรับความเสี่ยงนี้ได้]