“สัตว์ประหลาดสร้างแรงกดดัน” ซูหลัวเอ่ยออกมาสามคำ
“สัตว์ประหลาดสร้างแรงกดดันอะไร?” ใครบางคนถามกลับโดยไม่ทันคิด
“ระบบเอาชีวิตรอด ภายใต้การออกแบบที่เพิ่มความยากขึ้นเป็นชั้น ๆ เต็มไปด้วยความระแวงและการบั่นทอนกันเอง ไม่ว่าผู้เข้าแข่งขันเอาชีวิตรอดจะอยู่ระดับไหน ก็ต้องแบกรับแรงกดดันจนถึงขีดสุด” ซูหลัวหลับตาลงเล็กน้อย
ทุกคนเงียบงัน เมื่อใช้ข้อมูลที่ว่า ‘ตัวตนต้องห้ามสามารถออกจากดันเจี้ยนได้’ เป็นจุดตั้งต้นทางตรรกะ ประกอบกับมุมมองของผู้มีอาชีพต้องห้าม ก็สามารถอนุมานเรื่องชวนขนลุกได้มากมาย
ซีจี๋กำด้ามดาบยาวแน่น ปลายบุหรี่ในปากแดงวาบ
ดูท่าคงปล่อยให้ข่าวนี้แพร่งพรายออกไปไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นเกมมนุษย์หมาป่าที่อาจเล่นงานผู้มีอาชีพต้องห้าม หรือการสกัดศักยภาพของผู้มีอาชีพต้องห้ามในอนาคต ล้วนเป็นเรื่องใหญ่หลวงทั้งนั้น
ทำไมถึงจ้องเล่นงานแต่ผู้มีอาชีพต้องห้ามกันนักนะ?
“ทุกคนที่อยู่ที่นี่วันนี้ ห้ามเปิดเผยข้อมูลเรื่องตัวตนต้องห้ามสามารถออกจากดันเจี้ยนได้ให้คนนอกรู้เด็ดขาด” ซีจี๋กวาดตามองไปรอบวงขณะพูด
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับจับต้องได้ จิตสังหารคมกริบราวคมมีดแผ่ซ่านออกมาอย่างแผ่วเบา ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ:
ฆ่าคนพวกนี้ให้หมดเสียเลย จะได้ไม่ต้องกลัวข่าวรั่วไหล
สายตาของซีจี๋เผลอหันไปยังซ่งซือเก๋อ เพื่อรอการตัดสินใจจากประธาน แต่กลับเห็นซ่งซือเก๋อกอดดาบฟันม้าไว้ สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีท่าทีใด ๆ
คนที่เลื่อนขั้นเป็นผู้มีอาชีพได้รวดเร็วขนาดนี้ ไม่มีใครโง่จริงสักคน คนส่วนใหญ่เข้าใจนัยที่ซีจี๋ไม่ได้พูดออกมา รวมถึงจิตสังหารที่วูบผ่านไปชั่วขณะได้ทันที