นอกประตู ซ่งซือเก๋อชักมือกลับ แล้วหันไปมองซูหลัวที่อยู่ข้างกาย
“เหมือนไม่มีใครอยู่บ้าน ออกไปสำรวจแล้วมั้ง?”
ซูหลัวมองกองศพไหม้เกรียมที่ห้อยอยู่ใต้ห้องทดลอง ก่อนจะเหลือบมองที่พักพิงโดดเดี่ยวหลังนี้
“ปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ ทิ้งโน้ตไว้ก่อน เดี๋ยวฉันกลับมาอีก”
“ได้ แล้วคิดยังไง?”
“95% ให้เขาจ่ายเหรียญเอาชีวิตรอดมา แล้วพวกนายค่อยคิดเป็นวัสดุส่งให้ฉันก็พอ”
ซ่งซือเก๋อหยิบกระดาษกับปากกาออกมา เขียนข้อความลงไปแล้วสอดไว้ตรงประตู
ซูหลัวยืนอยู่ข้าง ๆ พลางพิจารณาที่พักพิงแห่งนี้อย่างละเอียด
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นที่พักพิงในโลกจริงกับตาตัวเอง รู้สึกคันไม้คันมือ อยากเข้าไปแยกสิ่งปลูกสร้างพิเศษออกมาดูว่ามันทำงานด้วยหลักการอะไร
เขาควบคุมห้องทดลองให้กองศพไว้ภายในกำแพงบ้านอีกฝ่าย แล้วทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อ
ถึงจะเรียกว่าสำรวจ แต่จริง ๆ แล้วก็แค่บินสะเปะสะปะ เพราะพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า [ภูมิประเทศอันตราย] อยู่ตรงไหน ทำได้แค่เลือกทิศทางหนึ่งแล้วบินไป
……
ช่องโลก
[ซ่งซือเก๋อ: ขอถามหน่อยนะทุกคน ค่าสถานะของพวกนายพุ่งไปถึง 20 แต้มกันหมดแล้วเหรอ? ทำไมรู้สึกว่าทุกคนกำลังลง[ดันเจี้ยนคุณลักษณะ]กันอยู่?]
[ตอนนี้ยังไม่มีใครมีค่าสถานะถึง 20 หรอกมั้ง แบบนั้นมันเกินไปแล้ว ฉันเข้าร่วมดันเจี้ยนคุณลักษณะครั้งแรกเมื่อสามวันก่อน คนที่ค่าสถานะสูงสุดคือเย่ฝาน ประมาณ 18 แต้มกว่า ๆ]
[ทุกคนแค่แย่งสิทธิ์เข้าร่วมกันก่อนเท่านั้นแหละ พอถึงตอนนั้นทุกคนพัฒนาขึ้นแล้ว ผู้เล่นสายอาชีพที่มีค่าสถานะสูงสุด 20 แต้มมาแลกหมัดกันนี่น่ากลัวเกินไป]