เร็วเกินไป! ตั้งแต่ถูกพบตัวจนบุกทะลวงเข้าไปในตัวเรือได้ ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที! วิธีบุกรุกแบบนี้เกินกว่าที่ดีแลนจะทำความเข้าใจได้โดยสิ้นเชิง
“หยุดโจมตี ปิดกั้นทางเข้าทุกจุดของห้องบัญชาการทันที เปิดใช้งาน...” ดีแลนยังพยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย
ยังไม่ทันพูดจบ ประตูโลหะผสมหลายชั้นของห้องบัญชาการ ซึ่งตามทฤษฎีแล้วทนรับการยิงถล่มต่อเนื่องจากขีปนาวุธเจาะเกราะหนักได้ ก็พลันปรากฏรอยตัดเรียบกริบขึ้นตรงกลาง
ฝ่ามือที่ดูราวกับประกอบขึ้นจากความมืดสนิทไร้เสียงดันบานประตูที่ถูกตัดออกให้เปิดออก
ร่างที่ปกคลุมด้วยกลิ่นอายแห่งความตายเข้มข้นก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาเก่าขาด ผิวที่เผยออกมาซีดเผือดไร้สีเลือด เบ้าตาลึกโหลจนมองไม่เห็นดวงตา
บนตัวเขาไม่มีคลื่นพลังแข็งแกร่งใด ๆ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายที่ทำให้สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตรู้สึกรังเกียจและหวาดกลัว
“สวัสดี เรียกฉันว่า...[ผู้อัญเชิญ]ก็ได้”
เงาดำสนิทนั้นลอยนิ่งอยู่เบื้องหลังเขา ใบหน้าพร่าเลือนราวกับกำลัง “จ้องมอง” ดีแลน
“ที่หลบภัยของนายไม่เลวเลย แต่ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว”
สายตาของชายเสื้อคลุมสีเทากวาดผ่านห้องบัญชาการที่เต็มไปด้วยจอภาพสารพัด ก่อนจะกลับมาหยุดที่ดีแลนอีกครั้ง เขายกมือซีดไร้สีเลือดข้างหนึ่ง ชี้ไปยังเขตพายุที่ยังคงอาละวาดอยู่บนจอโฮโลแกรม
“ยิงใส่พายุนั่นสักนัด หรือไม่อย่างนั้นฉันก็จะระเบิดเรือรบของนายทิ้ง”
……
สนามรบที่อยู่ห่างออกไปร้อยกิโลเมตร กลายเป็นเขตหวงห้ามสำหรับสิ่งมีชีวิตโดยสิ้นเชิงแล้ว
ภายในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร ไม่มีสิ่งใดนูนสูงขึ้นจากพื้นแม้แต่น้อย ผืนดินราวกับถูกเครื่องเจาะอุโมงค์ขุดซ้ำไปซ้ำมา หน้าดินหายไปจนหมด เผยให้เห็นชั้นหินแตกร้าวอยู่เบื้องล่าง