[เย่ฝาน: ว่าแต่เมื่อไหร่จะมีอันดับโลกสักที? เมื่อไหร่ทุกคนจะได้มาชื่นชมรัศมีของฉันทุกเมื่อเชื่อวัน?]
[+1 ฉันก็อยากให้มีอันดับโลกเหมือนกัน ลงมือฆ่ามอนสเตอร์ ฝึกสกิล แล้วก็พัฒนาตัวเองช้าเกินไปจริง ๆ]
[+1]
[เมื่อไหร่จะรวมเขตกันสักที? ในเขตเรามีอาชีพพิเศษอยู่คนเดียว ห่วยแตกชะมัด]
[……เป็นไปได้ไหมว่าเขตส่วนใหญ่ไม่มีอาชีพพิเศษกันอยู่แล้ว? ตอนนี้เขตที่มีอาชีพพิเศษอยู่ถือเป็นกลุ่มที่นำหน้าคนอื่นทั่วโลกแล้วนะ……]
[ก็จริง ดันเจี้ยนทดสอบมันเกินไปมาก หลังเปลี่ยนอาชีพแล้วก็มีคนเสียสติไม่น้อย]
[นี่นายกำลังพาดพิงใครอยู่? หมายความว่าฉันบ้าเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ ฉันไม่ได้บ้านะ! ฉันไม่ได้บ้า! โลกนี้ต่างหากที่บ้า!]
[ก็มีคนบ้าไม่น้อยจริง ๆ นั่นแหละ]
ซูหลัวกวาดตามองข้อความในช่องสนทนาโลก ก่อนเริ่มควบคุมห้องทดลองให้ลดระดับลง
เป้าหมายคือที่พักพิงซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคาะประตูไม่เปิด ตอนนี้ข้อมูลของซ่งซือเก๋อมาถึงแล้ว การซื้อขายเหรียญเอาชีวิตรอดเสร็จสิ้น ส่วน “คลังเก็บของ” ในห้องทดลองก็สะสมซากสัตว์ประหลาดกับของดรอปไร้ประโยชน์ไว้กองหนึ่ง รอจัดการ
ขณะเดียวกัน หานซงกำลังถือโคมไฟน้ำมันแสงสลัว ตรวจสอบอุปกรณ์อย่างละเอียด ขณะที่เขากำลังจะออกไป ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งก็แผ่ปกคลุมไปทั่วร่าง
ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่เสียงกระซิบ แต่เป็นแสงสว่าง
เขาเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ รูม่านตาหดแคบลงฉับพลัน
ที่พักพิง……กำลังบินอยู่เหรอ?