[ดันเจี้ยน: สนามทดลองร้างของพ่อมด]
[ระดับที่แนะนำ: 0~5]
[ต้องการเข้าไปหรือไม่?]
“ใช่!”
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนแล้ว: สนามทดลองร้างของพ่อมด]
[ระยะเวลาพำนักสูงสุด: 48 ชั่วโมง]
[ของที่ได้รับ: หนังสือสกิล, ต้นฉบับของพ่อมด, ใบรับรองเปลี่ยนอาชีพ……]
[เงื่อนไขผ่านดันเจี้ยน: กำจัดร่างทดลองหมายเลข 003]
[กำลังเคลื่อนย้าย……]
ความรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยที่คุ้นเคยโอบล้อมร่างกายอีกครั้ง ซูหลัวหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกไร้น้ำหนักอันแปลกประหลาดดึงพาไป
เมื่อเท้าแตะพื้นอีกครั้ง อากาศที่ปะปนด้วยกลิ่นใบไม้ผุ ดินชื้น และกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ที่ไม่รู้จักก็ไหลเข้าสู่จมูก แตกต่างจากความเงียบงันในความมืดมิดนิรันดร์นอกดันเจี้ยนอย่างสิ้นเชิง
“แสงแดด”ที่ลอดผ่านแมกไม้โปร่งบางให้ความอบอุ่น ซูหลัวอดกางแขนสูดหายใจลึก ๆ ไม่ได้ “เด็ก ๆ ฉันกลับมาแล้ว!”
เข้าป่า เก็บผลไม้ วางกับดัก ตักน้ำ อาบน้ำ ทุกอย่างเสร็จสรรพในคราวเดียว!
เขานอนแผ่หลาอยู่บนสนามหญ้าโดยไม่สวมอะไร ผ่อนคลายแขนขาราวกับกำลังพักร้อนจริง ๆ ปล่อยให้แสงแดดลูบไล้ผิวหนัง พอปรับท่าให้นอนสบาย ความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการเรียนต่อเนื่องก็ถาโถมเข้ามา ไม่นานเขาก็หลับสนิท……
……
[ตรวจพบแอปพลิเคชันความเสี่ยงสูง 162 แอป เช่น “วิดีโอสตรอว์เบอร์รี” แตะเพื่อดูรายละเอียด]
ซูหลัวปัดการแจ้งเตือนที่โผล่มาอย่างไม่เข้าท่าทิ้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิ้วมือปัดขึ้นลงบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างชำนาญ ก่อนหน้าจอเข้ารหัสสีเขียวจะเด้งขึ้นมา
[กรุณาใส่รหัสผ่านเพื่อปลดล็อก]
เขาใส่รหัสผ่าน แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ค้างสนิท สุดท้ายเหลือเพียงหน้าจอสีขาวสว่างจ้าบาดตา
“ให้ตายสิ”ซูหลัวบ่นพึมพำ โยนโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้ววางกระดาษทิชชูไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์