เสียงประกาศจากระบบยังไม่ทันเลือนหาย ความมืดมิดสมบูรณ์ที่ปกคลุมโลกก็คล้ายถูกเติมเต็มด้วยเจตจำนงอันบ้าคลั่ง เริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย
ในความมืด...ราวกับมีอะไรบางอย่าง...
หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมาอย่างเย็นชา ในเวลาเดียวกัน ซูหลัวสัมผัสได้ชัดเจนถึงแรงกดดันไร้รูปร่างที่ปกคลุมทั่วร่าง ความมืดรอบตัวเหนียวข้นขึ้น ราวกับกำลังดูดพละกำลังและเรี่ยวแรงของเขาไปอย่างต่อเนื่อง
[คุณอยู่ในสถานะ “สู้เพียงลำพัง”: ประสิทธิภาพการได้รับค่าประสบการณ์ลดลง 70% ความแข็งแกร่งของระลอกสัตว์ประหลาดเพิ่มขึ้น]
ซูหลัวขมวดคิ้ว ฟังเสียงอึกทึกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากความมืดไกลออกไป
เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
[คลื่นสัตว์ประหลาดเริ่มบุกแล้ว]
[การโจมตีระลอกแรกกำลังมาถึง]
[ผู้เอาชีวิตรอดทุกคน โปรดเตรียมพร้อมรับมือ]
เสียงคำราม เสียงกระแทก เสียงระเบิดของดินปืน รวมถึงเสียงร้องตกใจและเสียงสบถโกรธเกรี้ยวของเหล่าผู้เอาชีวิตรอด แผ่ขยายอย่างรวดเร็วไปทั่วช่องแชตพื้นที่และกระทู้รายงานสดในเว็บบอร์ด
[ระลอกแรก: สุนัขเน่าเปื่อยเลเวล 0 สามตัว! รับมือไม่ยาก!]
[ป้อมธนูเจ๋งมาก! จัดการได้สบาย ๆ!]
[ฮ่า ๆ บัฟค่าประสบการณ์นี่สุดยอดจริง ๆ!]
ระลอกแรกนั้นง่ายมาก พวกมันเทียบได้กับสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์สามตัว ผู้เอาชีวิตรอดอาศัยที่พักพิงจัดการได้อย่างสบาย ๆ
ผ่านไปสิบนาที ในช่องแชตก็มีคนเริ่มคุยกันว่าระลอกแรกดูง่ายเกินไป ทั้งยังตั้งตารอรางวัลจากระลอกที่สอง
ส่วนตอนนี้ ซูหลัวผู้ยืนอยู่บนเสาหินเดียวดายกลางความมืดลึกล้ำ ลูกไฟรอบกายยังคงลอยนิ่ง ส่องสว่างบริเวณว่างเปล่าโดยรอบ
ซูหลัวตรวจสอบเวลาของระบบอีกครั้ง ไม่ผิดแน่ คลื่นสัตว์ประหลาดเริ่มบุกมาแล้วสิบนาที
“มาช้าเหรอ?” เขามองกำแพงรอบตัวอย่างครุ่นคิด “เป็นเพราะตำแหน่งของฉันพิเศษหรือเปล่า? หรือว่า...ที่พักพิงของฉันอยู่ในอีกโลกหนึ่งกันแน่?”