[ผู้เอาชีวิตรอดจำนวน 8,000 ล้านคนถูกส่งมายังที่นี่แล้ว]
[ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งการเอาชีวิตรอด]
[สถานที่แห่งนี้คือเบ้าหลอมแห่งชะตากรรม และเป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดใหม่]
[ไม่ว่าคุณเคยมีอำนาจสูงส่งเพียงใด หรือนอนป่วยติดเตียง ไม่ว่าคุณจะชราภาพใกล้สิ้นอายุขัย หรือยังอยู่ในผ้าอ้อม… ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โลกนี้ อดีตนับพันนับหมื่นทั้งปวงจะกลายเป็นฝุ่นธุลี]
[พวกคุณยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นที่ยุติธรรมในระดับหนึ่ง ข้อบกพร่องของทุกคนจะถูกพลังไร้รูปร่างเติมเต็ม ร่างกายที่บอบช้ำทุกสภาพจะกลับคืนสู่พื้นฐานแรกเริ่มของคนธรรมดา]
[จงคว้าโอกาสครั้งที่สองนี้ไว้]
[ระบบเอาชีวิตรอดคือที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของคุณ จงจดจำมันไว้และใช้มันให้เป็น]
[สุดท้าย—จงมีชีวิตรอด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม]
เสียงโอฬารดังก้องราวกับมาจากห้วงลึกแห่งสุญญากาศ ไม่อาจแยกแยะได้ว่ามาจากที่ใดหรือเป็นเสียงของเพศไหน เมื่อถ้อยคำสุดท้ายจางหาย ลักษณะทั้งหมดของเสียงนั้นก็เลือนหายไปดั่งความฝัน ไม่อาจถูกความทรงจำจับไว้ได้อีก
ภายในห้องมืดมิด ซูหลัวค่อย ๆ ลืมตาที่พร่ามัว ตรงหน้า แผงข้อมูลโปร่งแสงแผ่นหนึ่งกำลังกะพริบอย่างเงียบงัน
[คุณได้รับไอเทมผูกมัด: บัตรที่หลบภัย]
[โปรดทราบ: รีบใช้บัตรที่หลบภัยสร้างที่หลบภัย เพื่อรับช่วงเวลาปลอดภัยเจ็ดวัน มิฉะนั้นอาจถูกโจมตี]
[โปรดทราบ: บัตรที่หลบภัยจะสร้างที่หลบภัยในรูปแบบแตกต่างกันไปตามภูมิประเทศ สภาพแวดล้อม และปัจจัยอื่น ๆ พร้อมสิ่งก่อสร้างและเสบียงที่สอดคล้องกัน]
[โปรดทราบ: ผู้ที่ไม่ใช้บัตรที่หลบภัยภายในหนึ่งชั่วโมง จะถูกตัดสิทธิ์ในการเอาชีวิตรอด]
บัตรใบหนึ่งที่มีเนื้อสัมผัสแปลกประหลาดร่วงลงสู่มือของซูหลัวอย่างเงียบงัน
“เอาชีวิตรอดกันทั้งโลก? ทะลุมิติ?”
ซูหลัวที่เปลือยเปล่าลูบคลำบัตรในมือ ก่อนจะกดสวิตช์ไฟโดยไม่รู้ตัว เค้าโครงห้องที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า ไม่ต่างจากทุกวัน
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“หรือว่า…ฉันทะลุมิติไปพร้อมกับบ้านทั้งหลัง?”
ซูหลัวรีบเดินไปที่หน้าต่างแล้วรูดม่านหนาออก ถนนด้านนอกว่างเปล่าไร้ผู้คน ความเงียบงันปกคลุมทั่วทั้งเมือง
“……ทะลุมิติ แต่ไม่พาฉันไปด้วยเนี่ยนะ?”
……
หนึ่งนาทีต่อมา ซูหลัวที่แต่งตัวเรียบร้อยนั่งอยู่บนเตียง พลางเล่นแผงข้อมูลไปมา
[ซูหลัว: มีชีวิต]
[อายุ: 22]
[หมายเหตุ: ค่าสถานะเฉลี่ยของคนทั่วไปคือ 4 ค่าสถานะสูงสุดของมนุษย์คือ 8 (ข้อความนี้จะไม่ปรากฏอีก)]
[เลเวล: 0 (0%)]
[พละกำลัง: 4.6]
[จิตวิญญาณ: 5.9]
[ร่างกาย: 4.2]
[พรสวรรค์: เรียนรู้ได้ผลจริง: เอฟเฟกต์ที่หนึ่ง: ระหว่างเรียนรู้จะได้รับผลตอบแทนขั้นต่ำที่รับประกันไว้อย่างแน่นอน เอฟเฟกต์ที่สอง: สมาธิในการเรียนรู้ของคุณเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด]
[แนะนำ: มนุษย์ทั่วโลกเดินทางมาถึงต่างโลกกันหมดแล้ว เหตุใดคุณจึงยังติดอยู่ที่เดิม?]
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?”
ซูหลัวส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วสำรวจหน้าต่างระบบต่อ ข้ามหมวดฟอรัมที่ว่างเปล่าไป เขากดเปิดช่องแชทซึ่งแบ่งเป็นสามหมวด ได้แก่ โลก ภูมิภาค และส่วนตัว
แชทโลกกับแชทส่วนตัวเงียบสนิท มีเพียงแชทภูมิภาคที่ข้อความไหลเข้ามาไม่หยุด เป็นหลักฐานว่ามีผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นอยู่
[ทะลุมิติแล้วเหรอ?]
[ดูเหมือนจะใช่]
[เย้!]
[เย้!]
[เย้!]
……
“มีแต่พวกเครื่องเล่นเสียงซ้ำ” ซูหลัวเหลือบมองจำนวนคนออนไลน์ตรงมุมซ้ายบนของช่องแชท
[99999/100000]
ขาดไปหนึ่งคนได้ยังไง?
[อย่าสแปมสิ! ที่นี่มันที่ไหนกันแน่? มืดสนิทไปหมด ฉันอยากกลับบ้าน!]
[พ่อ!]
[เอ๋!]
[เอ๋!]
[เอ๋!]
[เอ๋อะไรล่ะ! ตอนแรกไม่ได้บอกหรือไงว่าส่งคนมา 8,000 ล้านคน? งั้นมนุษย์ทั้งโลกก็คงถูกส่งมายังโลกเอาชีวิตรอดอะไรนี่หมดแล้ว]
[ว่าแต่ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่มีอะไรสักอย่าง]
[บางทีพวกเราอาจยังอยู่ระหว่างถูกส่งตัวก็ได้]
[จะส่งตัวอะไรอีก ที่นี่แหละโลกแห่งการเอาชีวิตรอด! ฉันล้มไปตั้งหลายรอบแล้ว!]
[แล้วทำไมถึงมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ?]
[ก็เพราะที่บ้า ๆ นี่ไม่มีแสงสว่างเลยน่ะสิ……]
[รีบใช้บัตรที่หลบภัยก่อนเถอะ ข้างในมีแสงสว่าง โลกนี้มืดสนิทไปหมด……]
[แต่ฉันอยากเลือกทำเลดี ๆ นี่นา]
[มองอะไรไม่เห็นแล้วจะหาเจอได้ยังไง? ดูจำนวนคนสิ มีผู้โชคร้ายหายไปแล้วหนึ่งคน!]
“ใครหายไป? ฉันเหรอ?”
ซูหลัวโดนลูกหลงเข้าให้แล้ว
[พรสวรรค์ของฉันคือความชำนาญธาตุไฟ ปั้นลูกไฟได้ มีแสงแล้ว! ฉันเห็นเหมือนมีสิ่งก่อสร้างอยู่ข้างหน้า]
[ฉันทนความมืดไม่ไหว เลยสร้างที่หลบภัยไปตั้งแต่สองนาทีก่อน รอบ ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่กระท่อมฟางธรรมดา ๆ ข้างในมีตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง อาหารนิดหน่อย แล้วก็บ่อน้ำขอพรหนึ่งบ่อ]
[ของฉันเป็นห้องใต้ดิน มีกรอบเก็บสิ่งของด้วย]
[ของฉันเป็นหอคอย สิ่งพิเศษคือหนังสือเวทมนตร์หนึ่งเล่ม]
[สุดยอดเลย!]
[ฉันแนะนำให้คนที่พรสวรรค์ไม่สามารถให้แสงสว่างได้สร้างที่หลบภัยทันที ที่นี่ไม่มีแสงสว่างแม้แต่นิดเดียว การเคลื่อนไหวในสภาพแวดล้อมมืดสนิทมีความเสี่ยงต่อชีวิตอย่างยิ่ง]
แชทภูมิภาคไหลเร็วขึ้นในพริบตา ผู้เอาชีวิตรอดกำลังปรับตัวเข้ากับโลกใหม่อย่างรวดเร็ว
แต่ซูหลัวไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นไปกวาดอาหารพร้อมกินทั้งหมดในบ้าน แล้วเริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม
ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน
ระหว่างกิน เขาก็รวบรวมข่าวสารผ่านช่องแชทไปด้วย
……
ห้าสิบนาทีต่อมา ความเร็วในการไหลของข้อความในแชทภูมิภาคก็ช้าลงในที่สุด มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ถูกส่งออกมาบ้างแล้ว ผู้เอาชีวิตรอดส่วนใหญ่สร้างที่หลบภัยกันเรียบร้อย และได้รับแสงสว่างริบหรี่กับช่วงเวลาหายใจหายคอท่ามกลางความมืดมิดสมบูรณ์
ที่หลบภัยแต่ละแห่ง นอกจากสิ่งอำนวยความสะดวกและเสบียงพื้นฐานแล้ว ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกพิเศษหนึ่งอย่าง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบ่อน้ำขอพร
[ลูก ๆ ช่วยด้วย! ฉันโยนตะเกียงน้ำมันลงไปในบ่อ แล้วมันคายแผ่นไม้ผุ ๆ ออกมาแผ่นหนึ่ง ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!]
[สุดยอดเลย สร้างที่หลบภัยไปก็เสียเปล่า!]
[สร้างที่หลบภัยแล้วถึงจะใช้ฟังก์ชันแลกเปลี่ยนได้! ใครมีน้ำเหลือบ้าง? ฉันจะเอาขนมปังแลก!]
[ให้ขนมปังมาแค่สามก้อน น้ำหนึ่งขวด กับตะเกียงน้ำมันที่ดับได้ทุกเมื่อ แล้วจะเอาชีวิตรอดยังไง?]
[ต้องออกไปสำรวจสิ! ในนิยายเขียนกันแบบนี้ทั้งนั้น ต้องเก็บของ เปิดหีบสมบัติ……]
[อย่าออกไป! คนที่เพิ่งบอกว่าจะออกไปเมื่อกี้ รูปโปรไฟล์กลายเป็นสีเทาแล้ว!]
[ไม่ออกไปแล้วจะทำยังไง? ฉันกะดูแล้ว น้ำมันในตะเกียงน่าจะเผาได้มากสุดไม่กี่ชั่วโมง แล้วหลังจากนั้นล่ะ? รอความตายหรือไง?]
[ข้างนอกมีอะไรอยู่กันแน่?]
[ที่นี่เหมือนพื้นที่รกร้าง แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องทะลุความมืดอันข้นคลั่กไม่ได้ เดินออกไปไม่กี่ก้าวก็ไม่เห็นอะไรแล้ว]
[ฉันเหยียบโดนหีบไม้ตรงหน้าประตูพอดี! เปิดแล้วได้ขนมปังเก้าก้อน! สวรรค์ส่งอาหารมาให้ถึงปาก!]
[!!! หีบหน้าตาเป็นยังไง?]
ซูหลัวหอบหายใจหนัก มือทั้งสองข้างค้ำเข่า ยืนอยู่กลางโถงใหญ่ของหอสมุดประจำเมืองที่กว้างขวางและไร้ผู้คน
ใต้เท้าของเขามีอาหารกระป๋อง น้ำดื่มบรรจุขวด และเครื่องมือที่เก็บมาจากร้านขายอุปกรณ์ช่างข้าง ๆ กองอยู่ ทั้งค้อน เชือก และไฟแช็ก
ใกล้บ้านของซูหลัวมีหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดในเมือง หรืออาจใหญ่ที่สุดในทั้งมณฑลด้วยซ้ำ เขารีบมาที่นี่เป็นที่แรก จากนั้นขนอาหารจากร้านขายของชำมาจำนวนมาก แล้วไปหยิบเครื่องมือจากร้านขายอุปกรณ์ช่างมาด้วย
อย่างไรเสีย พรสวรรค์ของเขาก็เกี่ยวกับการเรียนรู้ สิ่งแรกที่นึกถึงจึงเป็นหอสมุด โรงเรียน และห้องทดลอง ซูหลัวเลือกหอสมุดซึ่งใกล้เคียงกับเงื่อนไขของตัวเองที่สุด
เขากำบัตรที่หลบภัยไว้แน่น หัวใจเต้นรัวเพราะความตื่นเต้นและการวิ่ง ตัวเลขนับถอยหลังบนแผงข้อมูลกำลังกระโดดไปข้างหน้าอย่างไร้ความปรานี: 00:04:27
ซูหลัวรู้สึกเลือดเดือดพล่านขึ้นมาเล็กน้อย
พล็อตแบบนี้ฉันรู้จัก โลกทั้งใบทะลุมิติไปเอาชีวิตรอดในต่างโลก แต่ฉันยังอยู่บนโลก…
จากนี้ไป ฉันจะใช้ทรัพยากรของอารยธรรมมนุษย์เติบโตอย่างรวดเร็ว…
00:03:01! เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เขาไม่รออีกต่อไป “ใช้บัตรที่หลบภัย! สถานที่ก็คือที่นี่!”
ทันทีที่สิ้นเสียง การเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน!
บัตรที่หลบภัยหลอมรวมลงไปใต้พื้นดิน และเริ่มสร้างที่หลบภัย
ยังไม่ทันได้สังเกตที่หลบภัยที่กำลังก่อตัวอย่างละเอียด พลังอันเย็นเยียบและยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจต้านทานก็เข้าคว้าตัวเขาไว้ แล้วลากเขาออกไปจากที่นี่!
ร่างของซูหลัวรู้สึกถึงแรงฉีกกระชากและอาการเวียนศีรษะอย่างรุนแรงถึงขีดสุด
ความมืดมิดสมบูรณ์กลืนกินประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขา
ความมืด
คือความมืดมิดสมบูรณ์ที่เข้มข้นจนละลายไม่ออก
แต่กลิ่นในอากาศเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่กลิ่นหนังสือกับฝุ่นละอองที่คุ้นเคยในหอสมุดอีกต่อไป หากเป็นกลิ่นฉุนแปลกปลอมที่ผสมปนเปกันระหว่างกลิ่นเน่าเปื่อย กลิ่นดิน และกลิ่นของพืชบางชนิดที่ไม่รู้จัก
“หือ? ที่นี่ที่ไหน?”
แผงระบบกะพริบขึ้นมา
[คำเตือน: ตรวจพบข้อผิดพลาดที่ไม่ทราบสาเหตุ……]
[แก้ไขเรียบร้อย]
ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าของซูหลัวได้……