“ตายไปคนหนึ่งเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงจะเป็นคนบ้าก็เถอะ” จวินเล่อเป่ามองร่างซีดขาวที่ถูกแทะกินอยู่ไกล ๆ น้ำเสียงเจือความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย
“นมผง วันนี้นายหวานผิดปกตินะ มันอาจยังไม่ตายก็ได้ หลังผู้เล่นอาชีพตาย ของในช่องเก็บของจะดรอปออกมา โอกาสที่มันจะไม่มีของติดตัวนั้นน้อยมาก”
“หมายความว่ามันอาจยังไม่ตายเหรอ? คล้ายฉันอยู่เหมือนกันนะ!” จวินเล่อเป่าประหลาดใจ
“อาจจะ...ดูนั่น!”
เจ้าคนบ้าลิ้นยาวที่นั่งอยู่บนธรณีประตูหยุดลูบท้องอย่างพึงพอใจไปอย่างกะทันหัน
ท้องกลมโตของมันเริ่มกระตุกบิดอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างใน
ผิวหน้าท้องถูกดันจนโปร่งใส เนื้อหนังที่ยืดหยุ่นเป็นเลิศถูกดึงจนเป็นรูปทรงพิลึกพิลั่น เดี๋ยวนูนขึ้น เดี๋ยวยืดยาวราวกับเม่นทะเล
ไม่นานนัก ไม่ถึง 2 นาที มือซีดไร้สีเลือดข้างหนึ่งก็คลานออกมาจากปากของมันอย่างแรง ก่อนจะลูบ “ริมฝีปากสีชาด” อันเล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม แล้วค่อย ๆ ยื่นออกมา ลูบไล้ใบหน้าของมันอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังทะนุถนอมคนรัก
เจ้าคนบ้าลิ้นยาวคล้ายถูกปลุกให้ตื่นด้วยความเคลื่อนไหวภายในและสัมผัสจากภายนอก มันเริ่มร้องไห้จ้าอีกครั้ง
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียง “ฉึบ” เบา ๆ ดังขึ้นสองครั้ง ขาคู่หนึ่งที่ซีดขาวไม่ต่างกันก็ทะลวงออกมาจากหน้าท้องที่พองโป่งของมันอย่างแรง ตามด้วยมือซีดขาวอีกข้างที่มุดออกมาจากปาก
ส่วนใต้ผิวหนังบนแผ่นหลัง เค้าโครงศีรษะชัดเจนกำลังดันกระแทกอย่างรุนแรง ราวกับรีบร้อนจะออกจากดักแด้