ขอบอวกาศใกล้โลก ที่ความสูง 100 กิโลเมตร
อุณหภูมิในชั้นเทอร์โมสเฟียร์พุ่งสูงขึ้นหลายร้อยองศา อากาศเบาบางหักเหแสงจนบิดเบี้ยว ห้องทดลองลอยฟ้าดูราวกับกล่องสีเงินหม่นไร้เสียง ลอยนิ่งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างผืนฟ้าสีครามกับความมืดมิด
ระบบวงแหวนเพลิงขนาดมหึมารอบนอกถูกทิ้งไปแล้ว
ซูหลัวตรวจสอบตัวเองหลายครั้ง ยืนยันว่าความรู้สึกประหนึ่งได้รับแรงหนุนจาก “ชะตาฟ้า” อย่างน่าประหลาดนั้นไม่ได้ลดลงเพราะระยะทางที่ห่างออกมา และเงาร่างของตี้อวี่ปิงก็ไม่ได้ตามมา
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องซึ่งใช้ติดต่อสื่อสารออกมา
ซูหลัวคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วเริ่มพิมพ์
เรื่องสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ใช้ได้ทั่วโลกนี่แหละ
[ซูหลัว: มีเรื่องอะไร]
[ตี้อวี่ปิง: มีเรื่อง]
[ซูหลัว: เรื่องอะไร?]
[ตี้อวี่ปิง: มีเรื่อง]
[ซูหลัว: ……]
นี่หล่อนเป็นบ้าอะไรหรือไง?
[ตี้อวี่ปิง: คุยเรื่องความร่วมมือ]
[ตี้อวี่ปิง: ข้าคือเจตจำนงโลก อาศัยร่างนี้]
[ตี้อวี่ปิง: เพื่อแสดงความจริงใจ ข้าจะมอบแรงหนุนจากชะตาฟ้าให้ชั่วคราว พร้อมกับความรู้เกี่ยวกับระบบเหนือธรรมชาติที่สูญหายไปจากโลกนี้ เพื่อเป็นค่าตอบแทน]
[ซูหลัว: ร่วมมือเรื่องอะไร?]
[ตี้อวี่ปิง: สร้างร่างสัตว์กลายพันธุ์ที่ปรับแต่งขึ้นมาโดยเฉพาะ โดยอิงจากระบบพลังเวทของเจ้า]
[ซูหลัว: ปฏิเสธ]