ตงหลี่ชางสัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สายฟ้าเหลวไหลวนเวียนและเลื้อยไหลอยู่ระหว่างนิ้ว ราวกับสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง ทว่ากลับแฝงความบ้าคลั่งที่มากพอจะฉีกภูผาและสายน้ำ เขาแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า
“ฮ่า ๆ ๆ! ไม่ง่ายเลยจริง ๆ! ในที่สุดก็ปลดผนึกได้แล้ว!”
แม้เพิ่งปลดผนึกแก่นการสืบทอดได้ ตงหลี่ชางก็มั่นใจว่าตัวเองในตอนนี้สามารถอัดตัวเองเมื่อก่อนสักร้อยคนให้เละได้
ตอนนี้เขาไม่ใช่เจ้าหนูชางผู้ไร้ความสามารถคนเดิมอีกแล้ว!
เขาคือตงหลี่ชาง ผู้เป็นเจ้าแห่งสายฟ้าที่ถูกกำหนดให้ครอบครองโลกใบนี้!
“เอ๊ะ? นี่อะไรน่ะ?”
หลังหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง ตงหลี่ชางก็ก้มลงเก็บโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน
หน้าจอปลดล็อกเองทันทีที่เขาสัมผัส จากนั้นเสียงที่บันทึกไว้ล่วงหน้าก็ดังขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก
“ผู้อำนวยการตงหลี่ มาพบกันที่เมืองหลวง”
“อ้อ แล้วก็องค์หญิงใหญ่ทรงเก่งโคตร แถมยังสวยอีกต่างหาก”
ตงหลี่ชางนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะประมวลคำพูดนั้นจนเข้าใจ
“เชี่ย! ไอ้พ่อมด แม่งตายห่าหมดแล้ว!”
สายฟ้าหมื่นจั้งปะทุออกจากร่างตงหลี่ชาง เขากลายเป็นสายฟ้าฟาดฉีกฟ้าดิน พุ่งทะยานไปยังเมืองหลวงด้วยความเร็วถึงขีดสุด พร้อมโทสะที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่ง
……
นอกเมืองหลวง ฝูงสัตว์กลายพันธุ์อัดแน่นราวกับคลื่นสีดำที่แข็งค้าง สัตว์กลายพันธุ์หลายล้านตัวกลับไร้ซึ่งเสียงใด ๆ
ตงหลี่ชางมาถึงและเห็นภาพนั้น ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ สัตว์กลายพันธุ์อยู่ใต้การควบคุมของเขา ไม่มีทางเกิดเรื่องผิดพลาดได้
ตี้อวี่ปิงยืนกอดกระบี่อยู่บนกำแพงเมือง ลืมตาขึ้นมองเขา
ข้างกายเธอมีคนสวมชุดคลุมยาว ใส่ผ้าคลุมประหลาด และปิดบังใบหน้าเอาไว้
เป็นพ่อมดจากต่างโลกคนนั้น
แต่ไม่รู้เพราะอะไร ตงหลี่ชางกลับรู้สึกถึงความขัดแย้งแปลก ๆ อยู่ราง ๆ
ทว่าแผนการใด ๆ ก็ไร้ความหมายแล้ว เมื่อพลังอันแข็งแกร่งสามารถบดขยี้ทุกสิ่งได้
เขาลงมืออย่างมั่นใจ สายฟ้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า
“พ่อมด” ลงมือพร้อมกัน ยื่นมือซีดขาวข้างหนึ่งออกมาแล้วกำเบา ๆ
ฝูงสัตว์ที่หยุดนิ่งอยู่ใกล้ ๆ พลันมีชีวิตขึ้นมา ราวกับรูปสลักที่ฟื้นคืนชีพ ก่อนจะถาโถมเข้าใส่ตงหลี่ชาง