ภูผาเคลื่อน ธาราขาดสาย เมฆลมปั่นป่วน สายฟ้าแลบแปลบปลาบ
อากาศในโลกนี้นิ่งอึ้ง แรงโน้มถ่วงสูงยิ่ง ทำให้หมู่เมฆลอยต่ำ เพียงความสูงพันเมตรก็มีเมฆหมอกปกคลุมแล้ว
ซ่งซือเก๋อยืนอยู่บนยอดเขา ปลายดาบฟันม้าชี้เฉียงลงพื้น แสงสีแดงคล้ำบนคมดาบวูบไหว สะท้อนกับเปลวไฟที่ลุกโชนในดวงตาของเขา
นี่คือภูเขาลูกเล็กสูงพันกว่าเมตร บนยอดเขาไม่มีผืนดินแม้แต่ตารางนิ้วเดียวที่ยังสมบูรณ์ ราวกับรอยย่นบนใบหน้าคนแก่ หุบเหวลึกหลายเมตรพาดตัดกันไปมา บนผนังหินสีดำเกรียมยังหลงเหลือประกายคล้ายแก้วเคลือบ ซึ่งเกิดจากการหลอมละลายแล้วเย็นตัวลง
ตอนนี้ชายประหลาดกล้ามโตแทบดูไม่ออกว่าเป็นมนุษย์แล้ว ดูคล้ายก้อนเนื้อที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความรุนแรงล้วน ๆ มากกว่า
แม้แต่ศีรษะก็แตกละเอียด กะโหลกขาวโพลนโผล่ทะลุหนังศีรษะ เศษกระดูกแทงทะลุออกมา ทว่าบริเวณที่เดิมเป็นกะโหลกกลับมีเนื้อเยื่อที่งอกขึ้นจากพลังฟื้นฟูเข้ามาเติมเต็ม
กะโหลกที่หลุดออกมาจึงกลายเป็นส่วนเกิน เศษกระดูกสีขาวที่ติดแน่นเต็มศีรษะดูราวกับเส้นผม
ขณะเดียวกัน ลูกตาก็ระเบิดไปหลายครั้งแล้ว ลูกตาที่งอกขึ้นมาใหม่เต็มไปด้วยสีเลือดขุ่นมัว แม้แต่รูม่านตาก็หายไปจนหมด
แต่แบบนี้จะไม่นับว่าเป็นผมขาวตาแดงได้อย่างไรเล่า?
พรสวรรค์ประหลาดของเขาถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด ความเจ็บปวดทุกกระเบียดนิ้วแปรเปลี่ยนเป็นพลังที่ดุร้ายยิ่งกว่าเดิม ย้อนกลับไปเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเขา
แขนขาส่วนเกินที่บิดเบี้ยวหลายสิบเส้นบนแผ่นหลัง รวมกับแขนทั้งสองข้างของร่างหลัก กวัดแกว่งโจมตีอย่างบ้าคลั่งราวกับสว่านไฮดรอลิกที่เสียการควบคุม ด้วยความเร็วเหนือเสียง ทุกหมัดพ่วงมาด้วยคลื่นกระแทกรูปกรวยและความร้อนสูงหลายพันองศา