หลังจากนั้น ทั้งสามฝ่ายก็แลกเปลี่ยนข้อมูลรายละเอียดกันอีกเล็กน้อย ทั้งคุณสมบัติของสัตว์ประหลาดในโลกของแต่ละฝ่าย ประเภทของทรัพยากร ขนาดพื้นที่ และเรื่องอื่น ๆ
เมื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลที่ควรรู้กันจนเกือบครบ บรรยากาศในที่นั้นก็กลับมาอึมครึมอีกครั้ง
เกราะจักรกลจ้องนักมายากลแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเดินจากไปทันที
[พื้นที่หมายเลขสี่ถูกคัดออก คะแนนของพื้นที่ที่เหลือทั้งหมด +8]
นักมายากลมองตามทิศทางที่เกราะจักรกลหายไป เปลือกตากระตุกเล็กน้อย กำลังจะรีบหนีตามไป แต่เสียงเรียบเฉยของซูหลัวก็ดังขึ้นเสียก่อน
“นาย อย่าขยับ”
สิ้นเสียง เปลวเพลิงสีดำที่เดิมลุกไหลอย่างสงบรอบตัวราวกับได้รับคำสั่ง มันพันเกี่ยวร่างนักมายากลอย่างนุ่มนวลแต่ไม่อาจขัดขืน ค่อย ๆ เลื้อยขึ้นไปเกาะตามปีกหมวก หัวไหล่ และชายเสื้อคลุม
เปลวเพลิงไม่ได้แสดงความร้อนน่าสะพรึงกลัวที่เผาผลาญทุกสิ่ง เพียงทำหน้าที่เป็นตรวนเหนียวแน่นที่สุด ตรึงเขาไว้กับที่อย่างแน่นหนา ทำให้เขายังคงอยู่ในสถานะ “ต่อสู้” ตามการตัดสินของระบบ และไม่สามารถกด “ยอมแพ้” ได้
ร่างของนักมายากลแข็งทื่อ
ซูหลัวไม่มองเขาอีก หันหลังเดินเข้าไปในห้องทดลอง ขับห้องทดลองสุดรักของตนออกจากเขตเพลิงไปโดยตรง
นักมายากลเดาออกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาฝืนยิ้มอย่างมั่นคง “มีอะไรหรือครับ ท่านราชันมาร? ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้...ตกลงกันไว้แล้วหรือ?”
ซ่งซือเก๋อไม่ตอบ เพียงหยิบตุ๊กตาสื่อสารเนื้อหนัง[ตุ๊กตาสื่อสารเนื้อหนัง]ที่ขยับยุกยิกเล็กน้อยออกมาจากช่องเก็บของระบบ แล้วใช้นิ้วกดเบา ๆ
ปากเล็ก ๆ ของตุ๊กตาขยับเปิดปิดทันที เปล่งเสียงของนักมายากลออกมาได้เหมือนจริง ทั้งยังเลียนแบบสำเนียงเฉพาะตัวของเขาได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน