ตุ้ม~
ตุ้ม!
เพี้ยะ!
…
แหมะ~
เสียงทึบของของแข็งกระแทกดังขึ้นต่อเนื่อง ปะปนกับเสียงขย้อนที่ผู่กวางเฉียงพยายามข่มเอาไว้
โชคดีที่เขาฉลาดพอ ใช้แผ่นพลาสติกคลุมหัวซอมบี้เอาไว้ล่วงหน้า
จอบจึงทะลุกะโหลกในชั่วพริบตา เศษสีแดงขาวกระเด็นกระจายไปทั่วพื้นถนนยางมะตอยสีเขียวคล้ำ
หากไม่นับเศษซากแตงโมเละ ๆ ที่นองไปด้วยเลือด มองจากมุมสูงแล้ว ภาพนี้ก็ให้กลิ่นอายแบบภาพอิมเพรสชันนิสต์ของฟาน โกะอยู่เหมือนกัน!
เฮ้ย ดูไม่ออกเลยว่าผู่กวางเฉียงจะเป็นจิตรกรกับเขาด้วย แค่ใช้ค้อนกับจอบวาดภาพเท่านั้นเอง!
แต่กูเฉิงหยวนคงไม่มีวันชื่นชมภาพวาดแนวมืดหม่นแบบหลังวันสิ้นโลกได้หรอก
ตอนนี้เขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างรุนแรง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แขนขาเย็นเฉียบ แถมยังเริ่มขย้อนอยู่บ้าง
แต่เขาไม่ได้หันหลังหนี กลับบังคับตัวเองให้จ้องมองต่อไป
ราวกับต้องการสลักภาพตรงหน้าให้ฝังลึกลงในสมอง!
หลังจากนี้วันสิ้นโลกจะโหดร้ายยิ่งกว่าเดิม! หากปรับตัวไม่ได้ ต่อให้มีระบบอยู่ในมือก็มีแต่จะถูกคัดทิ้ง!
ผู่กวางเฉียงสะพายปืนลูกซอง ใช้แผ่นพลาสติกส่วนที่เหลือห่อมือเอาไว้ แล้วค้นหาอย่างละเอียดอยู่ในกองเนื้อสีแดงขาวเละ ๆ นั้นพักหนึ่ง ก่อนจะตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน