"แค่แกที่ชื่อหลินเจิ้นอิงใช่ไหม?"
ซื่อเฉียงพาคนเดินตรงมาที่หน้าบันได พ่นควันหนา ๆ ใส่หน้าหลินเจิ้นอิงเต็ม ๆ
หลินเจิ้นอิงสำลักควันจนไอออกมาอย่างแรง มือที่ถือบุหรี่ก็ร่วงหล่นลงพื้น เขารีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน พลางยิ้มประจบประแจง "พี่ใหญ่ครับ มีอะไรค่อย ๆ พูดกันได้ ผมไม่รู้ว่าผมไปทำให้พวกพี่ไม่พอใจตรงไหน?"
"แค่แกที่ชื่อหลินเจิ้นอิง?" ซื่อเฉียงเหลือบตามองเขาอย่างดูถูก นิ้วมือแย่ ๆ จิ้มไปที่หน้าอกของเขา แรงเสียจนหลินเจิ้นอิงถอยหลังไปครึ่งก้าว
ลูกน้องข้าง ๆ เตะเก้าอี้พลาสติกข้าง ๆ ล้มลงกับพื้น แล้วด่า "พี่เฉียงถามแกอยู่ ไม่เห็นหรือไง! พูดอะไรให้มันเข้าท่าเข้า! ตอบเร็วเข้า!"
หงจินเป่าก็ลุกขึ้นยืนตาม เขาตัวใหญ่ ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีอาคมอยู่ในตัว แต่面对คนของฮงฮิง ก็ไม่กล้าทำอะไรนอกลู่นอกทาง ได้แต่ยกมือประสานกันพลางยิ้มประจบ "พี่ ๆ ครับ มีอะไรค่อย ๆ พูดกันได้ อาเอ็งเป็นคนของคณะหงของผม ถ้ามีอะไรต้อนรับไม่ดี ผมหงจินเป่าขอโทษพวกพี่ทุกคนเอง"
ซื่อเฉียงเหลือบมองหงจินเป่าแวบหนึ่ง ไม่ได้รับปากอะไร ยังคงจ้องหน้าหลินเจิ้นอิงอยู่ พลางหัวเราะเยาะ "ได้ยินว่าแกเก่งเรื่องต่อสู้?"
พอพูดแบบนั้น หน้าหลินเจิ้นอิงก็ซีดเผือดทันที ส่ายหัวเหมือนลูกตุ้ม พลางรีบโบกมือ "พี่ใหญ่ครับ เข้าใจผิดกันแล้ว! ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด! ผมชื่อหลินเจิ้นอิงจริง ๆ แต่ผมสู้ไม่ได้จริง ๆ นะครับ! ผมเป็นแค่คนออกแบบท่าต่อสู้ให้คนอื่น ปกติก็แค่ทำท่าล่อ ๆ ให้ดูเท่เท่านั้น ผมมันก็แค่คนกระจอก จะไปเก่งเรื่องต่อสู้ได้ยังไง!"
สิ่งที่เขากลัวที่สุดในชีวิตก็คือพวกนักเลง พอคิดได้แบบนั้นก็ใจคอไม่ดี รู้สึกว่าตัวเองคงไปทำอะไรให้พวกเทวดานรกพวกนี้ไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
แต่ซื่อเฉียงกลับยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นฟันเหลือง ๆ ยื่นมือไปตบไหล่หลินเจิ้นอิงแรง ๆ จนเขาเซไปข้างหนึ่ง "สู้ได้หรือไม่ได้ ไม่ใช่แกเป็นคนตัดสิน พวกเรานายใหญ่เป็นคนตัดสิน"
"นายใหญ่ของพวกเราอยากให้แกมาแสดงหนัง ให้แกเป็นพระเอก มีความสนใจไหม?"
พอพูดแบบนั้น หลินเจิ้นอิงก็อึ้งไปเลย ตาเบิกกว้าง มองไปทางหงจินเป่าที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งก็งงเป็นเหมือนกัน
หัวหน้าหลายคนของฮงฮิง มาหาเขาโค้ชแอ็กชันที่ไม่เคยได้เล่นเป็นพระเอก ให้มาแสดงหนัง? แล้วยังเป็นพระเอกอีก?
หลินเจิ้นอิงอ้าปาก อยู่นานก็พูดไม่ออก กว่าจะเอ่ยออกมาได้ก็ลุย ๆ "พี่...พี่ใหญ่ครับ พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม? ถ่ายหนังน่ะเหรอ? พระเอกเนี่ยนะ?"
"แกกล้าสงสัยพี่เฉียงอีกเหรอ?" ลูกน้องข้าง ๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาดุร้าย "เบื่อชีวิตหรือยัง?"
ซื่อเฉียงค่อย ๆ ยื่นมือไปห้ามลูกน้องไว้ ยังคงจ้องหน้าหลินเจิ้นอิง "ก็แน่สิ นายใหญ่ของพวกเราจะว่างจนต้องมาล้อแกเล่นแบบนั้นเหรอ?"
หงจินเป่ารีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางถามอย่างระมัดระวัง "ไม่ทราบว่าพี่ใหญ่ครับ นายใหญ่ของพวกพี่คือท่านไหนเหรอ?"
ซื่อเฉียงล้วงนามบัตรออกมาจากกระเป๋า โยนใส่มือหงจินเป่าอย่างเกียจคร้าน เงยหน้าขึ้นเชิด "บริษัทภาพยนตร์นานาชาติเฉียนคุน ผู้จัดการทั่วไป ลี่เฉียนคุน ฟังให้ดีนะ พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ที่โรงน้ำชาเฉียนคุนในถงหลัววาน ห้องส่วนตัวชั้นบนสุด ไปให้ตรงเวลา"
พูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที สายตาโหดร้ายจ้องไปที่ใบหน้าหลินเจิ้นอิง พูดช้า ๆ ทีละคำ "ผมพูดกันตรง ๆ เลยนะ ถ้าแกกล้าไม่มา ภรรยาแก ลูกแก แล้วก็ทั้งครอบครัวแก เวลาออกจากบ้านให้ระวังไข่ตกลงมาจากฟ้า เดินถนนก็ระวังจะโดนรถชน"
เป็นการข่มขู่ที่โจ่งแจ้ง ใครโง่แค่ไหนก็ฟังความหมายในนั้นออก
หน้าหลินเจิ้นอิงซีดเผือดไปหมดทันที ริมฝีปากสั่นเทา พูดอะไรไม่ออกสักคำ ชื่อเสียงของฮงฮิงบนเกาะฮ่องกง ถือเป็นป้ายทองคำ และก็เป็นใบสั่งฆ่าด้วย
ลี่เฉียนคุน หนึ่งในสิบสองหัวหน้าห้อง นามมืองดฉาวโฉ่ เคยติดคุกที่ซื่อจู ฟันคนโดยไม่กระพริบตา เขาแค่โค้ชแอ็กชันกระจอก ๆ จะไปกล้าไปมีเรื่องด้วยได้ยังไง?
ซื่อเฉียงเห็นเขากลัวจนเป็นแบบนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ยัดกระเป๋าเอกสารที่อุ้มไว้แน่นหน้าอกใส่ลงไปในอ้อมแขนหลินเจิ้นอิง แล้วเอานิ้วจิ้มไปที่แก้มเขา "บทอยู่ในนั้น กลับไปอ่านให้ดี ๆ พรุ่งนี้ไปให้ตรงเวลา อย่ามีเล่ห์เหลี่ยม ไม่งั้นแกจะได้รู้สึกดี ๆ"
พูดจบ เขาก็โบกมือ พาลูกน้องกว่า 10 คนขึ้นรถอย่างโวยวาย เครื่องยนต์คำรามอีกครั้ง รถไม่กี่คันก็หายไปจากหน้าฉ่ายทันที เหลือไว้เพียงก้นบุหรี่ที่ถูกเหยียบย่ำเกลื่อนกลาด และเก้าอี้ที่ล้มคว่ำ
จนกระทั่งรถหายไปจนสุดสายตา คนในฉ่ายถึงได้กล้าถอนหายใจแรง ๆ ความกดดันเมื่อครู่ กดดันจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจดัง ๆ
หงจินเป่ารีบประคองหลินเจิ้นอิงที่ขาอ่อนเปลี้ยทันที ถามอย่างร้อนใจ "อาอิง นาย没事เหรอ?"
หลินเจิ้นอิงส่ายหน้า สีหน้ายังคงซีดเผือด มือกำกระเป๋าเอกสารแน่น เสียงสั่นเครือ "พี่โป้ย... คนของฮงฮิง... ลี่เฉียนคุน... ผมเจอเรื่องใหญ่เข้าจริง ๆ แล้วสิ!"
"ไม่ต้องกลัว พวกเขาไปแล้ว" หงจินเป่าถอนหายใจ ลูบหลังเขาปลอบ "ในเมื่อเขาบอกว่าจะชวนนายมาแสดงหนัง ก็ไม่ได้มาหาเรื่องอะไร แต่พรุ่งนี้นายต้องไปให้ได้ ถ้าไม่ไป อย่าว่าแต่นายเลย แม้แต่คณะหงของเราก็รับไม่ไหวเรื่องนี้ คนของฮงฮิง พวกเราไปแหย่เขาไม่ได้หรอก"
หลินเจิ้นอิงมือสั่นเปิดกระเป๋าเอกสาร ข้างในเป็นบทหนังเล่มหนา ปกเขียนชื่อเรื่อง "จอมขมังเวทย์" ไว้สามตัวใหญ่ ๆ และในหน้ารายละเอียดตัวละคร หลังชื่ออาจารย์เก๊าพระเอก ก็มีชื่อหลินเจิ้นอิงของเขาอยู่อย่างชัดเจน
และที่ก้นสุดของบทหนัง ก็มีกระสุนทองเหลืองสดใสวางทับอยู่ ปลอกกระสุนทองแดงเปล่งประกายเย็นเยียบใต้แสงแดดยามบ่าย เสียดแทงตาจนเจ็บ
พอเห็นกระสุน หลินเจิ้นอิงก็สะดุ้งแรง มือสั่นเทา กระสุน "กริ๊ง" ร่วงลงพื้นซีเมนต์ เขาขาอ่อนทรุดลงนั่งที่บันได หัวใจเย็นฉ่ำไปหมด
หงจินเป่าก้มลงเก็บกระสุนขึ้นมา คลำดูในมือ สีหน้าก็หม่นหมองลงไปด้วย ด่าเสียงเครียด "ไอ้เวร! เป็นวิธีของนักเลงจริง ๆ ด้วย นี่มันไม่ใช่การชวน แต่เป็นการบังคับนายไป!"
พวกพ้องคณะหงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันเข้ามาล้อม คนนึงพูดเบา ๆ "พี่อิง บริษัทหนังเฉียนคุนนี่ผมรู้จัก สองปีก่อนทำแต่หนังเรทอาร์ ใคร ๆ แถว湾仔ก็รู้จัก เจ้าของบริษัทลี่เฉียนคุนเป็นหัวหน้าห้อง旺角的ฮงฮิงจริง ๆ มือหนักมาก ช่วงก่อนมีผู้กำกับคนนึงไม่ยอมถ่ายหนังเรทอาร์ โดนลูกน้องเขาหักขา โยนลงทะเลกลางมหาสมุทรให้ปลากิน"
พอฟังจบ หลินเจิ้นอิงยิ่งหนาวไปทั้งตัว หน้าตาบูดบึ้งมองหงจินเป่า "พี่โป้ย แล้วผมจะทำยังไงดีล่ะ? บริษัทหนังเรทอาร์มาชวนผมถ่ายหนัง ยังเอาครอบครัวผมมาข่มขู่ผมอีก..."
"แล้วจะทำยังไงได้? ต้องไปให้ได้" หงจินเป่ายัดกระสุนกลับเข้าไปในกระเป๋าเอกสาร แล้วยัดใส่มือเขา พูดเสียงเข้ม "ถ้านายไม่ไป อย่าว่าแต่ครอบครัวนายเลย คณะหงของเราก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ลี่เฉียนคุนเป็นใคร? หนึ่งในสิบสองหัวหน้าห้องของฮงฮิง มือใต้บังคับบัญชาเป็นร้อย ๆ คน พวกเราที่เป็นแค่คนทำหนัง จะกล้าไปต่อกรกับเขาได้ยังไง?"
พูดพลาง เขาหยิบบทหนังขึ้นมาพลิกอ่านสองสามหน้า คิ้วที่ขมวดก็ค่อย ๆ คลายลง "แต่โชคดีที่บทนี้ดูไม่ใช่หนังเรทอาร์ แต่เป็นหนังแอ็กชันผี ๆ เขียนได้น่าสนใจดี ไหน ๆ เขาก็ให้แกเป็นพระเอก บางทีอาจจะอยากทำหนังจริงจังก็ได้"
"ต่อให้เป็นหนังจริงจัง ก็ยังเป็นคนของฮงฮิงอยู่ดี!" หลินเจิ้นอิงร้อนใจจนเสียงสั่นเครือ "ถ้าไปยุ่งกับพวกเขาแล้ว จะมีโอกาสถอนตัวออกมาได้ยังไง? ถ้าถ่ายไม่ดี เขายิงผมทิ้งซะจะทำยังไง?"
"วางใจเถอะ บนเกาะฮ่องกง นักเลงชวนนักแสดงมาถ่ายหนังเยอะแยะไป" หงจินเป่าตบไหล่เขา "ตราบใดที่นายตั้งใจถ่ายหนังให้ดี เขาเปิดบริษัททำมาหากิน จะไปทำลายชื่อเสียงตัวเองทำไม พรุ่งนี้ฉันไปเป็นเพื่อนนาย จะได้มีใครช่วยดู ๆ กัน"
หลินเจิ้นอิงมองบทหนังในมือ แล้วมองกระสุนเย็นเฉียบลูกนั้น ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถึงตอนนี้ เขาจะมีทางเลือกอื่นอีกหรือไง?