พักกันสั้น ๆ แล้ว การถ่ายทอดสดก็เริ่มต่อ
ช่วงมื้อเย็นเหมือนเมื่อวาน แขกรับเชิญแต่ละคนต้องทำอาหารหนึ่งอย่าง
แต่วันนี้ทีมงานรายการมีกติกาใหม่เพิ่มเข้ามาด้วย
เพิ่มข้อกำหนดว่า แต่ละคนใช้วัตถุดิบได้ไม่เกิน 3 อย่าง
ก่อนฉีซือจะเข้าครัว เขาเรียกเจียงจืออวี๋ไปหา
เขาถามว่า “อยากกินอะไร? วันนี้ยอมให้เธอสั่งได้”
เจียงจืออวี๋เงยหน้ามองฉีซือ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ฉีซือเลิกคิ้ว “อะไร?”
เจียงจืออวี๋เอนตัวหนี “ทำไมนายจู่ ๆ ถึงไม่เปย์แล้วล่ะ?”
ตากล้องที่เดินตามทั้งคู่มือสั่นไปนิดหนึ่ง สีหน้าเหมือนกำลังกลั้นขำ
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ครึ่งหนึ่งหัวเราะ อีกครึ่งกำลังด่า แต่พอด่าจบก็หัวเราะตามกันไปด้วย
ฉีซือ “……”
เมื่อคืนฉีซือโพสต์ข้อความหนึ่งลงเวยป๋อ
ไม่มีรูปประกอบ มีแต่ข้อความล้วน ๆ
เนื้อหาคือ “เฮ้อ”
แม้จะมีแค่คำเดียว แต่เขาไม่ได้พูดเป็นปริศนา
คนที่ติดตามรายการต่างรู้ว่าเขาถูกเจียงจืออวี๋เล่นงานจนยอมแพ้ แถมยังกลัวไปแล้วด้วย
วางแผนไว้ทุกทาง แต่กลับคิดไม่รอบคอบ
แฟน ๆ ในช่องคอมเมนต์ต่างพากันส่งข้อความมาปลอบใจ
【แด๊ดดี้ไม่เป็นไรนะ อย่าโกรธเลย! อย่าไปถือสาบีเกิลจอมร้ายกาจเลย!】
【กอดแด๊ดดี้นะ นายไม่แก่เลย ไม่แก่สักนิด】
【ปลาน้อยตัวร้าย ถึงกับปลอมตัวเป็นสัตว์น่ารักมารังแกคนแก่บ้านเรา】
【พวกเธอก็ไม่ปล่อยเขาไปเหมือนกัน ฮ่า ๆ ๆ】
【แด๊ดดี้ทำใจเถอะ บีเกิลไม่ใช่สิ่งที่เอาชนะได้ง่าย ๆ จริง ๆ】
【นั่นสิ นอกจากทำใจแล้วก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว บีเกิลที่บ้านฉันตายไป 10 ปีแล้ว พ่อแม่ฉันยังเอาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ อยู่เลย ชื่อเสียงปีศาจน้อยก็เกิดขึ้นแบบนี้แหละ】
ฉีซือไล่อ่านคอมเมนต์อยู่พักหนึ่ง แล้วรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจโลกมากขึ้น ทำใจได้แล้ว
เจอเจียงจืออวี๋เข้า ถือว่าเขาซวยเอง
ส่วนการคิดจะเปลี่ยนเจียงจืออวี๋น่ะหรือ เป็นแค่ความเพ้อฝันของเขา