คราวนี้ห้องของเจียงจืออวี๋อยู่ห้องหมายเลข 1
ในที่สุดก็ไม่ต้องพันพัวกับเลข 3 อีกแล้ว
ห้องหมายเลข 1 ตกแต่งอย่างอบอุ่น ให้ความรู้สึกเหมือนห้องเจ้าหญิงสีชมพูขาว
ม่านโปร่งหน้าต่างบานสูงพลิ้วไหวเบา ๆ
ดูจากร่องรอยบนพื้นแล้ว เดิมทีตรงนี้น่าจะมีโซฟาอยู่ตัวหนึ่ง แต่ทีมงานรายการก็ยกออกไปแล้วเหมือนกัน
เตียงคู่ในห้องเป็นสีชมพูอ่อน เหมือนเตียงของเจ้าหญิงดิสนีย์ แถมยังมีขอบลูกไม้สีชมพูขาวอีกด้วย
เสิ่นจืออันยืนอยู่ในห้อง ดูราวกับเจ้าชายน้อยในเทพนิยาย
เขาหยิบของเล่นสองชิ้นออกมาจากกระเป๋าเดินทาง
ชิ้นหนึ่งเป็นตุ๊กตากระต่ายสีขาว อีกชิ้นเป็นหมอนข้างรูปหมีขั้วโลกที่ตัวใหญ่กว่า
ของเล่นทั้งสองชิ้นน่ารักมาก แค่ดูเก่าไปหน่อย บนตัวก็มีรอยเย็บซ่อมอยู่หลายจุด
พอเห็นเจียงจืออวี๋มองของเล่นทั้งสองชิ้น เสิ่นจืออันก็ยิ้มบาง ๆ “คิดว่าฉันแปลกมากเหรอ?”
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนที่เคยบอกว่าเขาน่ารัก และก็ไม่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่เคยบอกว่าเขาแปลก
“นายเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่? ทำไมถึงชอบเล่นตุ๊กตา?”
“ทำไมนายถึงใส่เสื้อเชิ้ตลูกไม้ล่ะ?”
“เพราะนายตัวไม่สูง เลยจงใจทำตัวน่ารักเพื่อให้คนชอบหรือไง?”
คำพูดพวกนี้ เขาได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนชินแล้ว
ทุกครั้งกวนหลินจะเป็นคนก้าวออกมายืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา
ถึงจริง ๆ แล้วเขาจะไม่ต้องการให้ใครมาปกป้อง แต่ความรู้สึกที่มีคนปกป้องก็ไม่ได้แย่นัก
เพราะในโลกที่น่าชิงชังใบนี้ กวนหลินเป็นคนเดียวที่เขาไม่ได้รู้สึกเกลียดขนาดนั้น
เจียงจืออวี๋: ?
“ผู้ชายเล่นตุ๊กตาแล้วมันแปลกตรงไหน? อย่าหัวโบราณกันนักเลยได้ไหม?”
“อีกอย่างนะ” เจียงจืออวี๋ถาม “นายไม่ค่อยไถโต่วอินใช่ไหม?”
เสิ่นจืออันชะงักไป “ทำไมถึงพูดแบบนั้น?”