เจียงจืออวี๋เองก็อาลัยอาวรณ์อยู่ไม่น้อย
ที่จริงแล้วเธอแค่เสียดายเงินน้อย ๆ ของตัวเอง
เธอแค่นั่งแทะน่องไก่อยู่ตรงนั้น สมาชิกบอยแบนด์บอยส์ก็ทยอยส่งเงินให้เธอเป็นระยะ
เดี๋ยวก็เย่อี้ฉือ เดี๋ยวก็เสิ่นจืออัน
ฉีซือก็ส่งมาให้บ้างเหมือนกัน
ยังมีผู้ชมด้วย แล้วก็เจียงลู่อีก...
เพิ่งผ่านไปแป๊บเดียว เธอก็ได้เงินเข้าบัญชีตั้ง 210,000 แล้ว
ชีวิตเจ้าของห้องเช่าก็คงประมาณนี้แหละมั้ง
คนที่ทำให้เจียงจืออวี๋ซึ้งใจที่สุด แน่นอนว่ายังคงเป็นเสิ่นจืออัน
เจ้าหนูน้อยผู้สนับสนุนเงินทุนของเธอ แค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ส่งค่าความเกลียดชังมาให้เธอรัว ๆ
ถ้าเจียงจืออวี๋ยิ้มให้เขาสักหน่อย เขาก็ยิ่งให้เยอะขึ้นไปอีก
เจ้าหนูน้อย พี่สาวอยากหอมแก้มยุ้ย ๆ ของเธอจริง ๆ!
ถ้าได้หอมสักที เงินล้านเข้าบัญชีในวินาทีเดียวก็ไม่ใช่ฝันแล้ว!
เงินจ๋า! หอม ๆ ๆ!
เจียงจืออวี๋เดินตามหลังเซียวเหลียงไป พลางหันกลับไปมองทุกสามก้าว
เซียวเหลียงเอ่ยเสียงเย็นชา «เสียดายเหรอ? ถ้าเสียดายก็อยู่ต่อสิ»
เจียงจืออวี๋กะพริบตาปริบ ๆ แล้วส่ายหน้า «ไม่เอาหรอก»
เซียวเหลียงเลิกคิ้ว
เจียงจืออวี๋อยากแกล้งพูดให้เซียวเหลียงขนลุก จึงกะพริบตาพลางบอก «ก็เพราะฉันชอบนายที่สุดไง»
«นายไปไหน ฉันก็จะตามไปทุกที่»
«ผู้ชายคนอื่นเทียบกับนายไม่ได้หรอก»
เจียงจืออวี๋รออยู่หลายวินาที เอ๊ะ? ไม่มีค่าความเกลียดชังเด้งขึ้นมาเลยเหรอ?
แถมเขาก็ไม่ได้บอกให้เธอหุบปากด้วย
หรือเธอพูดตรงเกินไปจนเซียวเหลียงตั้งตัวไม่ทัน?
น่าเสียดายจริง ๆ
เจียงจืออวี๋ถามเซียวเหลียง «ว่าแต่ นายมีไฟแช็กไหม?»
เซียวเหลียงเหลือบมองเธอ ก่อนจะล้วงไฟแช็กที่ดูแพงมากออกมาจากกระเป๋ากางเกง
เซียวเหลียงไม่ได้สูบบุหรี่อยู่แล้ว
นี่เป็นหนึ่งในอุปกรณ์เอาชีวิตรอดที่ทีมงานเตรียมไว้ให้พวกเขา
ก่อนหน้านี้ตอนย่างปลา พวกเขาก็ใช้ไฟแช็กอันนี้จุดใบไม้แห้งกับฟืน
เซียวเหลียงนึกว่าเจียงจืออวี๋จะใช้ แต่เธอกลับไม่รับ
เธอบอก «ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องมีไฟแช็ก ไม่งั้นนายจุดไฟในใจฉันได้ยังไงล่ะ?»
เซียวเหลียง: …
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดคร่ำครวญกันระงม