แอนโธนีถูกทีมงานรายการแกล้งไปทั้งหมด 5 รอบ
หลัง ๆ เข้า แม้แต่เจ้าตัวก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาถามคำถามจากใจว่า “ทำไมคนที่แพ้ถึงเป็นฉันตลอดเลย?”
ผู้กำกับสือหันหน้าหนี ไม่กล้ามองเขา
【แอนโธนี: มองฉันสิ! look in my eyes!】
【ผู้กำกับสือ ดูแอนโธนีหน่อย! ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะไม่รู้สึกอะไรเลย!】
【คุณครูคะ ลูกชายฉันชื่อจื่อหาน กลับบ้านมาก็ร้องไห้เลยค่ะ มีเพื่อนแกล้งหรือเปล่าคะ?】
【สวีเฉิงคิดว่ายังไงล่ะ? คนที่แกล้งเขาไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นครูต่างหาก!】
【ขำจะตายแล้ว daddy รีบมาปลอบแอนโธนีวัวของพวกเราหน่อยสิ รู้สึกว่าอีกเดี๋ยวเขาต้องร้องมอออกมาแน่ ๆ】
เล่นไปเล่นมา เจียงจืออวี๋ก็เริ่มงง
แอนโธนีหลบตัวเลือกที่ถูกได้อย่างสมบูรณ์แบบ
อัตราตอบถูกสูงถึง 0% อย่างน่าทึ่ง
หรือเป็นเพราะแอนโธนีเป็นฝ่ายรับกันนะ?
พระเจ้าพรากสมองของคนคนหนึ่งไปแล้ว ยังเอาสติปัญญาของเขาไปด้วยได้ยังไง
โชคชะตาเอ๋ย แกนี่แสร้งทำเป็นเมตตาเก่งจริง ๆ
ในนิยายต้นฉบับไม่มีฉากแบบนี้
เจียงจืออวี๋เดาว่า อาจเป็นเพราะรายการเมื่อสองวันก่อนมันทะลึ่งเกินไปจนห้องไลฟ์โดนฝ่ายตรวจสอบจับตาดู
ผู้กำกับสือถึงได้ตั้งใจจัดเกมใส ๆ ไม่เน้นเรื่องอย่างว่าไว้หลายเกม
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ผลเลย
อย่างน้อยแอนโธนีก็เหนื่อยแล้ว
เอ๊ะ ไม่สิ พูดผิด
อย่างน้อยกวนหลินก็เดินไปห้องครัวตรงกลางเกมแล้วเทน้ำมาดื่มหนึ่งแก้ว ถือว่าทำผิดกฎ
ส่วนเจียงจืออวี๋ก็ฉวยโอกาสพูดเนื้อเพลงออกมาหนึ่งประโยค ทำตามกฎข้อ 4 สำเร็จ
แต่กฎข้อ 5 ที่บอกว่า “อยู่ห้องเดียวกันนานกว่า 5 นาที” เจียงจืออวี๋ไม่แน่ใจว่าตัวเองทำสำเร็จหรือยัง