แถบคอมเมนต์เลื่อนผ่านไปเป็นแถว มีแต่เครื่องหมายคำถาม
【ฉันสำลักเลย ปลาน้อย ตกลงกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย สมองฉันโดนรีดจนแห้งหมดแล้ว】
【ฮ่า ๆ ๆ จริง ๆ ฉันก็เหมือนกัน! ตอนเป็นผู้ชายก็ชอบผู้หญิง พอเป็นผู้หญิงก็ชอบผู้ชาย】
【ก็เรียกว่าชอบเพศตรงข้ามไปสิ บ้าอะไรผู้ชายเป็นเลสเบียน ผู้หญิงเป็นเกย์】
【หมายความว่าไง เจียงจืออวี๋ยังไม่เปิดตัวเหรอ หรือกลับเข้าตู้ไปแล้ว??】
【(แคะขี้มูก) เฮ้อ เสี่ยวซานอวี๋พูดจาเหลวไหลมาตั้งกี่ครั้งแล้ว พวกเธอยังเชื่อกันอีกเหรอ?】
【ถ้าเขาเป็นผู้ชายแท้ ฉันยอมยืนกลับหัวถ่ายท้องเลย】
【แย่แล้ว คราวนี้ไม่ได้มาแกล้งหลอกกินหลอกดื่มจริง ๆ ด้วย】
แถบคอมเมนต์ถกเถียงกันอย่างดุเดือด
แถมยังเพิ่มค่าความเกลียดชังให้เจียงจืออวี๋ไปอีกเป็นกอง
จากนั้นเจียงจืออวี๋ก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง “นายแอบดูมือถือฉันหรือเปล่า?”
เธอพลิกตัว “เจ้าเครื่องจิ๋ว ไปกันเถอะ”
ท่าทางในตอนนี้จึงกลายเป็นเจียงจืออวี๋หันหน้าเข้าหาเซียวเหลียง ส่วนมือถือหันไปทางกวนหลิน
ในที่สุดเจ้าเครื่องจิ๋วก็หาเจ้ากล้ามโตเจอแล้ว
ชวนจิ้นสุด ๆ
ขอให้รักกันยืนยาวร้อยปี
แล้วกวนหลินก็เข้าใจว่าทำไมเซียวเหลียงถึงกำลังมองมือถือของเจียงจืออวี๋
เตียงเล็กเกินไป พอนอนสามคนก็เบียดกันสุด ๆ
มองเผิน ๆ เหมือนเจียงจืออวี๋กำลังเล่นมือถือของตัวเอง
แต่ที่จริงระยะห่างใกล้เสียจนเหมือนเจียงจืออวี๋นอนอยู่ในอ้อมแขนกวนหลิน คอยเลื่อนมือถือให้เขา
ใครไม่ตาบอดก็ต้องมองออก
เพื่อมารยาท กวนหลินรู้ว่าตัวเองควรหลบไป
แต่ปัญหาก็อยู่ตรงนี้แหละ
ไม่เหมือนเจียงจืออวี๋ที่นอนอยู่ตรงกลางและพลิกตัวได้ตามใจ
เขากับเซียวเหลียงพลิกตัวไม่ได้
แค่ขยับท่า จุดศูนย์ถ่วงของเตียงก็อาจไม่มั่นคง
เมื่อกี้ที่เตียงสั่นก็เพราะเขายกขาขึ้นนั่นแหละ
กวนหลินเห็นเจียงจืออวี๋เปิดบันทึกในมือถือ