พอเห็นเจียงจืออวี๋จับมือเซียวเหลียงเข้าให้ คอมเมนต์สดก็เดือดพล่านทันที
【ปล่อยมือ! รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้!】
【อ๊าก! ยัยปลาน้อยมือที่สามหน้าด้าน!】
【นั่นมือที่เย่อี้ฉือเคยจับแค่สองครั้งเองนะ! เจียงจืออวี๋ เธอกล้าดียังไง!!】
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าเจียงจืออวี๋ไม่ได้แค่กล้า
เธอยังกล้าทำเป็นไม่ได้ยินตอนเซียวเหลียงบอกให้ปล่อยมืออีกด้วย
แถมยังจับต่ออีกสองวินาที
โกยค่าความเกลียดชังมาได้ 2 แต้มเต็ม ๆ
จนในที่สุดเซียวเหลียงก็ทนไม่ไหว สะบัดมือออกจากมือเธอ ก่อนจะตะคอกเสียงเย็นว่า “เจียงจืออวี๋!”
เจียงจืออวี๋กะพริบตาปริบ ๆ “โอเค ๆ ฉันแค่รีบร้อนไปหน่อย รีบไปกันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวก็ไม่ได้กินมื้อเย็นกันพอดี”
น้ำเสียงช่างมั่นอกมั่นใจ พูดจามีเหตุมีผล แถมยังดูไร้เดียงสาไม่มีพิษมีภัย
ฟังดูแล้วเหมือนไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร
แต่ไม่รู้ทำไม เซียวเหลียงกลับยิ่งโมโหกว่าเดิม
เขายอมให้เจียงจืออวี๋เป็นคนไม่เอาไหนเหมือนเมื่อก่อน เป็นยัยทึ่มที่ทำได้แต่เรื่องโง่ ๆ เสียดีกว่า
ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เธอเป็นแบบนี้แล้วเขาถึงรู้สึกแปลก ๆ
มีคำเรียกอาการชอบใครสักคนทางร่างกายโดยไม่รู้ตัว
เซียวเหลียงรู้สึกว่าตัวเองกำลังรังเกียจเจียงจืออวี๋ในตอนนี้ทางร่างกาย
ไม่อย่างนั้นจะอธิบายยังไงว่าทำไมตอนจับมือกับเจียงจืออวี๋แล้ว เขาถึงรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว?
มือของเจียงจืออวี๋ร้อนมาก ส่วนผิวของเขาเย็นอยู่ตลอดทั้งปี
พอมือร้อนกับมือเย็นจับกัน ก็ชวนให้ไม่สบายเอาเสียเลย
นิ้วมือของเจียงจืออวี๋แนบอยู่บนข้อมือเขา ทั้งอุ่นทั้งนุ่ม
หัวใจที่เต้นสม่ำเสมอเป็นจังหวะมาตลอด จู่ ๆ ก็เต้นรวนขึ้นมา