ท้องของเจียงจืออวี๋ร้องโครกคราก
ไม่มีเวลาแล้ว
ถ้ายังหาอาหารไม่เจอ เธอได้หิวตายจริง ๆ แน่!
เจียงจืออวี๋ไม่อยากเอาอย่างแบร์ กริลล์ส ยัดแมลงกรุบกรอบเข้าปากเพื่อเติมโปรตีนสักหน่อยหรอกนะ
ไม่ได้หมายความว่าแมลงไม่ดี
แค่แมลงมันไม่ค่อยน่ากินจริง ๆ
เจียงจืออวี๋หันกลับไปมองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไส้กรอกแฮมของเย่อี้ฉือและคนอื่น ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์เป็นครั้งสุดท้าย
น้ำลายแทบไหลท่วมแล้ว
เจียงจืออวี๋ถามเซียวเหลียงว่า “นายว่าควรไปทางไหนดี?”
เซียวเหลียงตอบเสียงเย็นชา “แล้วแต่”
เจียงจืออวี๋กะพริบตาช้า ๆ “แล้วแต่ไม่ได้ นายบอกมาสักทางสิ เราจะได้ไปทางนั้น”
ตอนนั้นเอง ท้องของเจียงจืออวี๋ก็ร้องโครกครากขึ้นมาอีกสองครั้ง
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง วันนี้เจียงจืออวี๋เลยพูดมากเป็นพิเศษ
เธออธิบายเหตุผลที่ทำแบบนี้ให้เซียวเหลียงฟัง “เพราะฉันรู้สึกว่านายดวงดีนะ อย่างน้อยก็ดีกว่าฉัน...”
เธอย้อนนึกถึงอดีต “ตอนเด็ก ๆ แค่ฉันไปโรงเรียนสาย ครูฝ่ายปกครองก็ยืนตรวจคนอยู่หน้าโรงเรียนพอดี”
“แค่ฉันลืมเอาการบ้านมา ครูก็เก็บการบ้านพอดี”
“แค่ฉันไม่ท่องบทเรียน ครูก็สุ่มเรียกตอบพอดี”
“ข้อสอบปรนัย 20 ข้อ ต่อให้เดามั่วทุกข้อ ฉันก็ถูกแค่ข้อเดียว”
“ครูบอกว่าเอากระดาษคำตอบไปวางบนพื้นแล้วเหยียบสักที คะแนนยังสูงกว่าฉัน...”
คอมเมนต์บนหน้าจอทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้
【นี่มันฉันชัด ๆ!!】
【เชี่ย ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งฉันจะเข้าอกเข้าใจเจียงจืออวี๋ได้!】
【เกลียดยัยมือที่สามเจียงจืออวี๋จะตาย แต่ดันโดนเขาทำให้ขำจนได้! ช่วยไม่ได้ ลงโทษตัวเองด้วยชานมสามแก้วแล้วกัน!】