【ถ้าตัวเอกไม่ใช่คนนี้ ฉันคงนึกว่านี่เป็นฉากรักสามเส้าไปแล้ว】
【เซียวเหลียง คราวนี้เห็นชัดหรือยัง? เจียงจืออวี๋เป็นผู้ชายเจ้าชู้หลายใจแบบนี้แหละ】
【ปลาน้อย ลงมาเถอะ ขอฉันไปเล่นสักตอนหนึ่งได้ไหม】
เจียงจืออวี๋ไม่เข้าใจว่าเซียวเหลียงกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
เธอคิดว่ากวนหลินเองก็ดูจะไม่เข้าใจเหมือนกัน
ผู้ชายคนนี้เผชิญหน้ากับสายตาเย็นเยียบของเซียวเหลียงอย่างสงบนิ่ง ก่อนถามว่า “ใบไม้ล่ะ?”
เซียวเหลียงขมวดคิ้ว “ลุงอะไร? นายถามผู้กำกับหวังเหรอ?”
ปั่นกันจนวุ่นไปหมด
โลกปั่นป่วนจนแทบตั้งตัวไม่อยู่ แล้วทำไมการกลั้นขำถึงกลายเป็นการลงโทษไปได้ล่ะ
เจียงจืออวี๋กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะพรืดออกมา
คอมเมนต์ที่กำลังงุนงงจนพากันส่งเครื่องหมายคำถามรัว ๆ พลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ
【…ให้ตายสิ ฉากนี้ของเจียงจืออวี๋สวยเกินไปแล้ว】
【ฉันยอมแล้ว ปลาน้อย เก็บอาการหน่อย ห้ามปล่อยภาพเทพ ๆ มายั่วฉันอีกนะ!】
【ทำไมฉันถึงหวั่นไหวกับปลาน้อยตัวนี้อีกแล้วล่ะ?! หมดทางแก้จริง ๆ!!】
【นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่เจียงจืออวี๋ยิ้มมีความสุขขนาดนี้ ดูสดใสสะอาดตา มีเสน่ห์แบบเด็กหนุ่มที่ไร้เพศจริง ๆ】
【เดิมทีเจ้าคือโฉมงาม เหตุใดกลับกลายเป็นโจร!】
【ปลาน้อย ต่อไปยิ้มบ่อย ๆ นะ! เผื่อพวกแอนตี้จะลดลงครึ่งหนึ่ง】
มีเพียงผู้กำกับหวังที่ร้องไห้โฮอยู่ในห้องควบคุมการถ่ายทอดสด
เขาอาจจะหัวล้านไปหน่อย แถมไว้หนวดด้วย
แต่เขา…จริง ๆ เพิ่งอายุ 28 เองนะ!
ฮือ ๆ ๆ!!
ในจอ เจียงจืออวี๋กำลังช่วยทั้งสองคนแปลให้กัน
“ไม่ใช่ลุง ไม่ใช่ปู่ แต่เป็นใบไม้ กวนหลินอยากได้ใบไม้แห้งไปก่อไฟนิดหน่อย”