เจียงจืออวี๋รีบพูดว่า “ใช่ ๆ จื้ออัน นายลำบากมากเลยนะ พี่สาวสงสารนายจัง มาให้กอดหน่อย”
พูดจบ เจียงจืออวี๋ก็อ้าแขน แล้วกอดเสิ่นจืออันเข้าเต็ม ๆ ทันที
คอมเมนต์ลอยผ่านไปเป็นแถบ【??!!】
【ปลาน้อย นี่นายกำลังทำอะไรอยู่?! ศูนย์สองคนห้ามแนบชิดกันนะ! นายฝ่าฝืนกฎสวรรค์แล้ว!!】
【มีโหยวชิงเยี่ยนคนเดียวไม่พอหรือไง?! ที่แท้เสี่ยวซานอวี๋ไม่ได้รักผู้ชาย แต่รักความรู้สึกตอนเป็นมือที่สามนี่เอง!】
เสิ่นจืออันชะงักไป “……”
เขาคิดว่าเจียงจืออวี๋คงแสดงสีหน้าหวาดกลัวและรังเกียจเหมือนคนอื่น ๆ
จากนั้นก็สะบัดมือเขาออกอย่างแรง ราวกับกำลังปัดสัตว์ประหลาดให้พ้นตัว
เสิ่นจืออันรู้ว่าตัวเองไม่ปกติ
ไม่ว่าเจียงจืออวี๋จะด่าเขาอย่างไร เขาก็ยังแสดงด้านน่ารักและเป็นธรรมชาติต่อหน้ากล้องได้เหมือนเดิม
แต่เจียงจืออวี๋กลับกอดเขาไว้
ในหัวของเสิ่นจืออันว่างเปล่าไปหมด ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรทำสีหน้าแบบไหน
เขารังเกียจการสัมผัสทางร่างกายมาโดยตลอด
ปกติแค่เผลอถูกมือ หรือโดนใครบีบแก้ม ก็ทำให้เขาขยะแขยงมากพอแล้ว
ในความทรงจำ เขาไม่เคยกอดใครอย่างสนิทสนมแบบนี้มาก่อน
แต่…
ร่างกายของเจียงจืออวี๋อุ่นมาก แถมยังนุ่มนิ่มเกินไปด้วย
ผิวตรงท้ายทอยขาวเนียน มีขนอ่อน ๆ ขึ้นอยู่ประปราย
เสิ่นจืออันเค้นคำพูดออกมาผ่านไรฟัน “...ปล่อยฉัน”
แต่เจียงจืออวี๋ยังกอดเขาอยู่
“จื้ออันเบบี๋ น่าสงสารจัง ไม่ต้องห่วงนะ เราเป็นเพื่อนร่วมทีมกัน ฉันไม่ปล่อยนายหรอก”
เสิ่นจืออัน “…………”
เจียงจืออวี๋นี่โง่หรือเปล่า
เขาหมายถึงแบบนั้นที่ไหนกัน
เขากัดริมฝีปากแน่นด้วยสีหน้ามืดมน แววตาราวกับมีเมฆดำปั่นป่วนอยู่ข้างใน
ข่าวดี: คอมเมนต์กำลังกรี๊ดกัน
ข่าวร้าย: คอมเมนต์ใกล้ตายแล้ว
【อ๊ากกก เสี่ยวซานอวี๋ปล่อยมือ! รีบปล่อยเลย!】
【เชี่ย! ทำไมจู่ ๆ ถึงกอดกันล่ะ?! เร้าใจเกินไปแล้ว?! สายกินได้ทุกคู่ฟินสุด ๆ!】
【ก็เร้าใจจริง ๆ นั่นแหละ...แฟนคลับคู่นี้จะตายแล้ว...ฮือ ๆ ๆ...】