【โอ๊ยตาย! เจียงจืออวี๋! ตลกใช้ได้เลย!】
【ข้างบนน่ะ~ พิมพ์ผิด~ แล้วนะ~】
【ไม่เข้าใจเหรอ? ทำไมถึง? พูดกัน? แบบนี้?】
【ไม่รู้สึกเหรอว่าสามพยางค์นี่ติดหูมากเลย?】
【เสี่ยวซานอวี๋! วางมือดี ๆ! อย่าซนไปจับมั่ว! น้องจืออันของฉัน!】
ในจังหวะที่มือของเจียงจืออวี๋กำลังจะสัมผัสไหล่เสิ่นจืออัน
ระบบแจ้งเตือนขึ้นมา: 【ได้รับค่าความเกลียดชัง 35 แต้มจากเสิ่นจืออัน!】
ตอนตบครั้งที่สอง ระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้ง: 【ได้รับค่าความเกลียดชัง 40 แต้มจากเสิ่นจืออัน!】
แบบนี้ใครจะทนไหว?
เจียงจืออวี๋ตบครั้งที่สาม
เงินเข้าบัญชีโดยตรงสี่แสนห้าหมื่น
โอ๊ยตาย
ตบเบา ๆ แค่สามที เงินก็เข้าบัญชีตั้งล้านกว่าหยวนแล้ว
อยากตบไปตลอดชีวิตเลย!
แต่เจียงจืออวี๋ก็กลัวว่าภารกิจจะล้มเหลว
ถ้าทีมรายการสุดเหลือเชื่อนี่บอกว่าภาษากายก็นับเป็นภาษาเหมือนกัน ห้ามทำเกินสามครั้งล่ะ จะทำยังไง?
ตอนเจียงจืออวี๋ชักมือกลับ จู่ ๆ ก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมา
เจ้าเอทีเอ็มน้อยไม่ได้เกลียดทุกคนที่ไม่ใช่กวนหลินเท่านั้นหรือเปล่า
แต่ยังเกลียดการสัมผัสตัวอย่างมากด้วยหรือเปล่า?
ในนิยายต้นฉบับไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ คงต้องรอพิสูจน์กันต่อไป
ระหว่างที่เจียงจืออวี๋กำลังครุ่นคิด เสิ่นจืออันก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียน
เขายิ้มอย่างน่าสงสารนิด ๆ แล้วพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย...”
“พี่เสี่ยวอวี๋ ฉันขออยู่ข้าง ๆ พี่สักพักได้ไหม?”
มีเอทีเอ็มอยู่ข้างตัว เจียงจืออวี๋ย่อมไม่ปฏิเสธ “ได้สิ ไม่มีปัญหา”
เธอขยับตัวอย่างใจดี เปิดที่ชมวิวชั้นเยี่ยมให้เสิ่นจืออัน