ซ่อนแตงโมเรียบร้อยแล้ว เจียงจืออวี๋ก็วางใจ
เธอหยิบกระโปรงตัวนั้นขึ้นมา แล้วหันไปพูดกับแอนโธนี “นายลองใส่ดูสิ”
จากที่แอนโธนีกับฉีซือเล่า แอนโธนีใส่กระโปรงตัวนี้ไม่เป็นเลย
ส่วนฉีซือก็ไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
เจียงจืออวี๋นึกว่ามันจะเป็นกระโปรงที่ซับซ้อนอะไรเสียอีก
ที่ไหนได้ ก็แค่เดรสยาวธรรมด๊าธรรมดาตัวหนึ่ง
ซิปอยู่ตรงเอวด้านข้าง
ไม่ใช่ด้านหลังด้วยซ้ำ
ขอถามหน่อยเถอะ มันยากตรงไหน?
เจียงจืออวี๋ส่งสัญญาณให้แอนโธนีลองทำท่าเดิมอีกครั้ง
แอนโธนีหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม
หัวของเขาโผล่ออกมาจากคอเสื้อบ้าง จากช่องแขนเสื้อทั้งสองข้างบ้าง
เหมือนเกมตีตัวตุ่น
นี่คงเป็นปัญหาประจำตัวของพวกเกย์สินะ
หาไม่เจอว่าช่องไหนเป็นทางเข้า ช่องไหนเป็นทางออก
ไวรัสเกย์ตัวร้ายกับไวรัสอะไรสักอย่างกำลังโจมตีสมองของแอนโธนี
ทำให้สมองที่เรียบลื่นอยู่แล้วของเขาไม่มีรอยหยักแม้แต่นิดเดียว
แต่ก็พอเข้าใจได้
พลังเกย์ในนิยายต้นฉบับช่างแข็งแกร่งเกินไป
มนุษย์ธรรมดาต่อให้พยายามสุดกำลังก็ไม่มีทางต้านทานได้
ระหว่างเดินอยู่บนถนน เจียงจืออวี๋ไม่เคยสงสัยเลยว่าผู้ชายทุกคนที่เจอเป็นเกย์
วันนี้ระหว่างทางไปวิลล่า เธอยังเห็นแมวตัวผู้สองตัวขึ้นขี่กันไปมา
ไม่รู้ว่าเป็นพี่สาวคนไหนสั่งคู่พระเอกชายกับคนนอกเผ่าพันธุ์ แถมยังผลัดกันรุกกันรับกันแน่
พลังเกย์นี่น่ากลัวจริง ๆ
ภายใต้การแนะนำของเจียงจืออวี๋ ในที่สุดแอนโธนีก็สอดหัวเข้าไปในช่องที่ถูกต้องได้สำเร็จ
จากนั้นเจียงจืออวี๋ก็รู้เสียทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
จริง ๆ แล้วง่ายมาก
ไม่ใช่ว่าแอนโธนีใส่เสื้อผ้าไม่เป็น
ไซซ์กระโปรงก็ถูกต้องแล้ว
แต่กระโปรงตัวนี้เป็นทรงเข้ารูป