ในนิยายวาย หลายพระเอกสูง 188 ซม.
ในนิยายต้นฉบับ ตัวเลขนี้ต้องเป็นเลขนำโชคแน่ ๆ
เจียงจืออวี๋เปิดแอปชอปปิง
เริ่มต้นแบบไม่เสียเวลาแม้แต่เฟรมเดียว
ซื้อ ซื้อ ซื้อ!
ซื้อโทรศัพท์ก่อนเลย ต้องมีความจุ 2TB
แล้วก็ซื้อคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เสริมต้องดีที่สุดทั้งหมด
แท็บเล็ตก็เปลี่ยนเป็นรุ่นล่าสุดด้วย
อ้อ ยังมีเสื้อผ้าอีก
ทั้งเสื้อผ้าผู้ชายและเสื้อผ้าผู้หญิง
เสื้อผ้าราคาหลักหมื่นไม่ต้องลอง หลับตากดซื้อได้เลย
แล้วก็รองเท้า
เครื่องสำอางกับสกินแคร์ทุกชนิด
เครื่องประดับทองเงินชิ้นเล็กชิ้นใหญ่
คูปองมีให้กดนะ แต่เอ๊ะ~ ไม่กดหรอก
เจียงจืออวี๋เลือกสินค้าทั้งหมดในรถเข็นแล้วชำระเงินรวดเดียว
แถมยังจ่ายเพิ่มเพื่อให้มาส่งภายในวันเดียวกันด้วย
แต่โชคชะตาช่างโหดร้ายกับเธอเหลือเกิน
ใช้เงินไม่หมด!
ฟุ่มเฟือยขนาดนี้ก็ยังใช้ไม่หมด
เงิน 1,880,000 หยวนใช้ยังไงก็ไม่หมดจริง ๆ
ซื้อไปซื้อมา เจียงจืออวี๋ก็ไม่รู้แล้วว่าจะซื้ออะไรดี
สุดท้ายยังซื้อแว่นสายตายาวอีกคู่ ไว้ให้ตัวเองตอนอายุ 80
ตัวเองที่อายุน้อยกว่าก็ยังถือว่าเด็กกว่าอยู่ดี คนอายุน้อยกว่านี่มันสุดยอดจริง ๆ
แน่นอนว่าเธอไม่ลืมเพื่อนร่วมวงด้วย
เจียงจืออวี๋มีจิตวิญญาณของคนเป็นสมาชิกวง เลยซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้เพื่อนร่วมวงทั้ง 6 คน
แต่ของที่ซื้อให้เพื่อนร่วมวงมาจากพินซีซีทั้งนั้น
นี่แหละที่เรียกว่าควรประหยัดก็ประหยัด ควรจ่ายก็จ่าย
เธอยังซื้อสมองของไอน์สไตน์มาเพิ่มอีก 10 อันให้แอนโธนีเพื่อนซี้
ขอให้ฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ นะ
ช่วงบ่ายของก็เริ่มทยอยมาส่ง
อยู่ในเขตส่งฟรีนี่มันฟินจริง ๆ
อพาร์ตเมนต์ของเจียงจืออวี๋บริการค่อนข้างดี พัสดุทุกชิ้นส่งขึ้นมาถึงห้องได้
แต่ต้องรอให้เขาส่งพร้อมกันตอนกลางคืน
เจียงจืออวี๋รอถึงกลางคืนไม่ไหวแล้ว
เธอเรียกหอยเชอรี่ยักษ์อย่างออดอ้อนว่า “สุดที่รักตี๋ตี๋ ไปเอาพัสดุกับฉันหน่อยได้ไหม?”