"แม่ ท่านเก่งจริง ๆ !"
จงหย่งโหวกลับมา รู้ว่าแม่แท้ ๆ ก็ปรุงน้ำดอกไม้หอมที่ดียิ่งขึ้นได้ พวกเขาต่างดีใจจนแทบคลั่ง
ยามวิกาลมาเยือน
"ข้าซื้อขวดหลิวหลีมาได้แล้ว"
เฮยถู่ยกถุงที่เต็มไปด้วยขวดหลิวหลีกลับมา ขวดหลิวหลีใสแจ๋ว ยามต้องแสงจันทร์วาววับราวแผ่นเงิน ขวดขนาดเท่าฝ่ามือดูประณีตและเล็กน่ารักอย่างยิ่ง
"นี่... มากมายขนาดนี้? หน้าตาเหมือนกันหมดเลย?"
เฉิงชีชีจ้องขวดหลิวหลีเหล่านั้น ตื่นเต้นดีใจสุดขีด
ขวดกระเบื้องก็ดีอยู่หรอก แต่ขวดหลิวหลีคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของนาง!
น้ำดอกไม้ธรรมดา ๆ ก็ว่าไปอย่าง นางขายเพียงไม่กี่สิบอีแปะ ด้วยกลิ่นหอมนี้ ผู้คนก็ยินดีจ่าย!
แต่... น้ำดอกไม้หอมที่นางกลั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นไม่ใช่น้ำดอกไม้ธรรมดาอีกต่อไป
เป้าหมายของนางคือต้องขายให้ได้หลายร้อยอีแปะต่อขวด ใช้ขวดกระเบื้องก็ดูไม่สมฐานะ
"นี่ข้า... แบ่งมาจากคนอื่น มีร้อยกว่าขวด เจ้าดูสิพอหรือไม่"
เฮยถู่เพื่อขวดหลิวหลีพวกนี้ เดินทางวุ่นวายทั้งวัน ถึงขั้นไปที่เมืองหลวง
เร่งฝีเท้าอย่างรีบร้อน
"พอก่อนชั่วคราว!"
เฉิงชีชีเงยหน้าขึ้น เห็นเหงื่อเต็มหัวของเฮยถู่ "จวงไห่เฉาบอกว่าในอำเภอไม่มีขวดหลิวหลีอีกแล้ว นี่ท่านไม่ได้ซื้อในอำเภอ?"
"ซื้อมาจากตัวเมือง"
เฮยถู่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหมือนเพิ่งไปสถานที่ใกล้ ๆ
"ตัวเมือง?"
จิ้นเยี่ยนจือตาเป็นประกาย "ท่านอาจารย์ ไปตัวเมืองมิใช่ต้องใช้เวลาหนึ่งวันหรือ? วันเดียวท่านไปกลับได้อย่างไร?"