“ชีชี ฝีมือครัวของเจ้ายิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ!”
อาหารค่ำวันนี้คือหมูสามชั้นที่หลิ่วซู่อี๋ซื้อมาในวันนี้ หมูสามชั้นตุ๋นเคี่ยวจนเข้มข้นน้ำมันแดง ไม่ต้องพูดถึงเนื้อเลย แค่น้ำของหมูสามชั้นตุ๋นก็คลุกกับข้าวสวยได้ถึงสองถ้วย
“เครื่องในหมูตุ๋นพะโล้นี้ยิ่งกินยิ่งอร่อย”
หลิ่วซู่อี๋แรกเริ่มรังเกียจลำไส้หมู แต่ตอนนี้หลิ่วซู่อี๋ชอบกินลำไส้หมูตุ๋นพะโล้เป็นที่สุด
ข้อเสียอย่างเดียวคือล้างทำความสะอาดยากเป็นพิเศษ
“ใครบอกว่าลำไส้หมูเหม็น ไม่อร่อย?”
จงหย่งโหวเอ่ยล้อเล่น
หลิ่วซู่อี๋เหยียบเข้าให้ทีหนึ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนเอ่ยว่า “เช่นนั้นต้องเป็นท่านฟังผิดแน่ แน่ชัดว่าหลินฮุ่ยหลานเป็นคนพูด”
พอเอ่ยถึงหลินฮุ่ยหลาน สีหน้าจงหย่งโหวพลันเปลี่ยนไป เขาหัวเราะ ‘ฮิฮิ’ แล้วว่า “ซู่อี๋ ข้าจำผิดเอง”
เฉิงชีชีก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ เคียงข้างจิ้นซุ่ยอาน
ไร้เรือนหลายหลังของจวนโหว หลิ่วซู่อี๋และหลินฮุ่ยหลานที่เป็นภรรยาเอกกับอนุภรรยา กระทบไหล่กันก็ต้องสบตากัน นางชนเหตุการณ์ที่หลินฮุ่ยหลานส่งสายตาหวานให้จงหย่งโหวหลายครั้งแล้ว
“ท่านแม่ ข้าอยากเยี่ยว”
จิ้นซุ่ยอานเอ่ยเบา ๆ เฉิงชีชีรีบอุ้มลูกสาววิ่งออกไปทันที กินข้าวต่อ นางอึดอัดเกินไปแล้ว
……
ขอบฟ้าลามแสงสีขาวจาง ๆ เฉิงชีชีนั่งรถลากเทียมวัว มาตลอดทางจนถึงหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ริมทะเล หมู่บ้านอันชั่ว
ทะเลกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่ไกลจากหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ล้วนเป็นหาดหิน หลังน้ำลด ก็เผยให้เห็นหาดทรายทั้งหมด