"ดีมากเลย ต่อไปก็ต้มน้ำให้มากขึ้น เอาไปวางที่ร้านสุรา ขายได้เท่าไหร่ก็กำไรทั้งนั้น"
เฉิงชีชีพยักหน้าเล็กน้อย ยังไงจิ้นฉือจือก็เป็นคนจดบัญชี ตระกูลเลิ่ง ในหมู่บ้าน ตระกูลจิ้น บัญชีพวกนั้นต้องจดให้ชัดเจน!
น้ำไป๋กาน ก็คือน้ำอ้อยกับหัวไชเท้าขาวของพวกเขา ตั้งชื่อง่าย ๆ ก็จำได้ดีเป็นพิเศษ
"ใช่แล้ว"
ป้าเลิ่งยิ้มจนตาหยี ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นกำไร?
บ่ายวันนั้น เฉิงชีชีเห็นปริมาณน้ำตาลที่โรงน้ำตาลเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย อารมณ์ก็ดีเป็นพิเศษ
กลับถึงบ้าน เฉิงชีชีก็เริ่มเตรียมผักกาดขาวราดน้ำมันหอย
ผักกาดขาวที่ผัดด้วยน้ำมันหอย รสชาติความสดอร่อยพุ่งขึ้นมาทันที หลังจากเฉิงชีชีชิมแล้ว เค็มหอมสดหวาน รู้สึกว่าประสบความสำเร็จมาก!
เนื้อที่ซื้อเมื่อวานยังกินไม่หมด เอาไปตุ๋นต่อ เติมอีกนิดหน่อย
มื้อค่ำก็มีมันฝรั่งตุ๋นเนื้อหั่นเต๋าเล็กหนึ่งจาน กับผักกาดขาวราดน้ำมันหอยหนึ่งจาน
อาหารเต็มอ่างสองใบ กลิ่นเนื้อข้างในก็หอมมาก
"นี่คือผักกาดขาวหรือ?"
"อร่อยกว่าที่เคยกินทุกที"
"ชีชี ฝีมือทำอาหารของเจ้ายิ่งเก่งขึ้นเรื่อย ๆ"
"....."
คนตระกูลจิ้นพูดชมเชยไม่หยุด มีเพียงจิ้นเยี่ยนจือที่ก้มหน้าก้มตากิน!
ตั้งแต่มีเสบียง ทุกค่ำคืนก็ได้กินข้าวขาวสักมื้อ วันนี้มีมันฝรั่งเนื้อหั่นเต๋าเล็ก มันฝรั่งนุ่มนวลละมุนลิ้น เนื้อหั่นเต๋าเล็กหอมมาก!