"นั่นท่านแม่รังเกียจ ไม่ใช่ข้า"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ปัดความผิดทันที หลินฮุ่ยหลานได้ยินก็ตบไหล่นางฉาดหนึ่ง "ข้าต่างหากที่รังเกียจ ที่จริงมัน..."
"หุบปากกันให้หมด!"
จงหย่งโหวได้ฟังพวกนางกล่าวโทษกันก็หน้าเครียดลงทันที "หลิงหนานนั้นมีไอพิษชุกชุม งูพิษและสัตว์ร้ายก็มาก พวกเจ้าควรดีใจที่สองวันมานี้เจอแต่งูไม่มีพิษ"
"ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วยเถิด ข้าอยากได้ถุงยาสมุนไพร"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ไม่รังเกียจอีกแล้ว ตอนงูเลื้อยผ่านแขนนางนั้นทำให้ใจนางแทบหยุดเต้น
"ไปขอโทษพี่สะใภ้เจ้าเสีย"
จงหย่งโหวเลิกตาขึ้น เขารู้ว่าของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ฉงซานส่งมา แต่ข้าวของย่อมเป็นของเฉิงชีชีจัดการ เฉิงชีชียอมให้แต่พวกนางยังกล้ารังเกียจ หากไม่ยอมขอโทษก็อย่าได้หวัง!
"ท่านพ่อ"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์อยากพูดอะไรอีก แต่พอเงยหน้ามองดวงตาดุจกระดิ่งทองเหลืองของจงหย่งโหวก็ไม่กล้าพูดต่อ เพื่อไม่ให้เจองูอีก จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์จึงต้องก้มหน้ายอม
"พี่สะใภ้ ข้าขอโทษ"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ก้มหน้าไม่กล้ามองเฉิงชีชีเลย พอเห็นถุงยาสมุนไพรกลิ่นฉุนยื่นมาตรงหน้า จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
"แขวนไว้ที่เอว เวลาไปเก็บฟืนให้ถือไม้ตีหญ้า"
เสียงใสกระจ่างของเฉิงชีชีดังขึ้น การที่ท่านพ่อสามีให้จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์มาขอโทษก็แสดงจุดยืนแล้ว จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งปักปิ่นปีนี้ ก็เป็นแค่เด็กมัธยมต้น นางจึงไม่อยากถือสา