"นอนบนเตียงสบายกว่าตั้งเยอะ"
หลิ่วซู่อี๋ยืดเส้นยืดสาย ก่อนหน้านี้นอนบนพื้นตลอด เตียงใหญ่ที่ปูนอนรวมกันนี้ นอนสบายดี
"ไม่ต้องกังวลว่ากลางคืนฝนจะตกอีกแล้ว"
เฉิงชีชีมองท้องฟ้าด้านนอกแล้วพูดว่า "วันนี้ฟ้าน่าจะดี ฉันจะไปทำแผ่นแป้ง ตอนเที่ยงจะได้กินแป้งคู่กับโจ๊ก"
"เมื่อวานฉันเห็นหลังบ้านมีแปลงผักด้วย จะทำแผ่นแป้งโรยต้นหอม"
เฉิงชีชีพูดจบก็ลุกขึ้นตรงไปที่สวนหลังบ้าน เมื่อเจอหญิงชรา เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านผู้เฒ่า ข้าขอซื้อต้นหอมของท่านด้วยเงินสองเหรียญทองแดงได้หรือไม่"
ก่อนหน้านี้ในป่าเธอก็เด็ดผักชีป่ามาไม่น้อย แต่พอเข้าซานหมิงแล้ว ผักชีป่ากลับหาไม่เจอ
เธออยากหยิบต้นหอมจากมิติติดตัวออกมา แต่ก็ไม่มีข้ออ้าง
"ไม่ต้อง"
หญิงชราส่ายหน้าแล้วพูดว่า "อยากเด็ดก็เด็ดไปเถอะ ยังมีผักกาดขาวกับหัวไชเท้าที่ข้าปลูกเองทั้งนั้น"
เฉิงชีชีลังเลไปครู่หนึ่ง "ถ้าท่านผู้เฒ่าไม่รับเงิน ข้าก็เกรงใจ"
"เช่นนั้น ขอผ้าเช็ดหน้าของเจ้าเป็นของแลกเปลี่ยน"
หญิงชรามองผ้าเช็ดหน้าที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อของเฉิงชีชี มันเป็นแพรชั้นดี นางจึงพูดว่า "ข้าแก่มาทั้งชีวิต ยังไม่เคยเห็นผ้าเช็ดหน้างามเช่นนี้เลย"
บนใบหน้าของหญิงชราเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา เมื่อนางยิ้ม ดวงตาที่ค่อนข้างขุ่นมัวกลับแฝงไว้ด้วยความเมตตา
"ได้"
เฉิงชีชีหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ออกมา แลกต้นหอมมาได้กำใหญ่เต็มกำมือ พร้อมด้วยผักกาดขาวและหัวไชเท้าอีกครึ่งตะกร้า