“ข้าว่า เขาต้องชอบพี่แน่!”
ทันทีที่ซ่งเจินเม่ยเอ่ยออกมา เฉิงชีชีก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้ “ซ่งเจินเม่ย เรื่องโรงน้ำตาลน่ะ ฉันไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับเลิ่งอวี่เลยสักนิด”
“ต่อให้แค่ครึ่งประโยค ก็ไม่เคย”
เฉิงชีชีเสริมด้วยสีหน้าเย็นชา “เรื่องที่เขาจะถอนหมั้น ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด”
“แต่ว่า เขา...”
ซ่งเจินเม่ยพูดเสียงสะอื้นได้เพียงครึ่งเดียว เลิ่งอวี่ก็หอบจนเหนื่อยวิ่งเข้ามาขัด “ซ่งเจินเม่ย!”
“คุณหนูเฉิง ขออภัยด้วย ข้ากับเจินเม่ยเข้าใจผิดกันนิดหน่อย”
พอเลิ่งอวี่เข้ามา ก็รีบกล่าวขอโทษเฉิงชีชีทันที
“ไม่ได้สักหน่อย!”
ซ่งเจินเม่ยเม้มปากแน่น “เจ้าไม่ชอบ...”
“อึก”
คำพูดยังไม่ทันจบ เลิ่งอวี่ก็เอามือปิดปากนางไว้
“เจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดข้าถึงไม่อยากแต่งกับเจ้า?”
น้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อยของเลิ่งอวี่ดังขึ้น
ซ่งเจินเม่ยพยายามดิ้นรนจะพูด ทว่าจู่ ๆ ก็หยุดดิ้น และหันมองเลิ่งอวี่
“เพราะเจ้ายังเหมือนเด็กสาวที่ไม่มีวี่แววจะโต หุนหันพลันแล่น ไม่คิดหน้าคิดหลัง”
เลิ่งอวี่ปล่อยมือ มองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อของซ่งเจินเม่ยท่ามกลางแสงจันทร์ แล้วกล่าวว่า “ดังนั้น ข้าจึงบอกกับทางบ้านว่า จะรออีกสองปีค่อยแต่งงาน แต่เจ้า...”
“เจ้ากลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งมาหาคุณหนูเฉิงถึงที่นี่ เจ้า อยากทำลายชื่อเสียงของข้าหรืออย่างไร?” ใบหน้าของเลิ่งอวี่ ณ เวลานี้ เย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
ยิ่งคิดถึงตอนที่เขาเพิ่งมาถึง ได้ยินถ้อยคำเร่อร่าของเจินเม่ยที่พูดกับถิงฮว่า อกของเขาก็กระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ เขาแทบไม่มีหน้าไปพบคุณหนูเฉิง