การกระโดดอย่างเบาสบาย ท่วงท่ายามลงพื้น เหมือนจะแผ่ความหล่อออกมาอย่างไม่รู้ตัว
อ่ะ ถ้าไม่นับหนวดเคราที่เต็มใบหน้านั่นนะ
เฉิงชีชีดึงสายตากลับ
"ซุ่ยอาน ท่านหนู ข้าอุ้มเจ้าขึ้นดีไหม เจ้าจะได้ยืนสูง ๆ ?"
จิ้นโม่จือลงมาอยู่ตรงหน้าลูกสาว มองใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกที่แดงระเรื่อเพราะตื่นเต้น แววตาเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ท่านแม่ ข้าทำได้หรือไม่?"
จิ้นซุ่ยอานหันกลับมา มองเฉิงชีชีด้วยสายตาอ้อนวอน!
เฉิงชีชีลังเลครู่หนึ่ง จงหย่งโหวที่ทำแผลเสร็จแล้วเดินออกมา "ได้สิ เจ้ายังขี่ม้าคนได้ด้วย!"
"เจ้าคอยระวังอันอันให้ดี อย่าให้นางตก"
จงหย่งโหวเหลือบมองเฮยถู่ ลูกชายอยากสนิทกับลูกสาว ก็เป็นเรื่องธรรมดา!
จิ้นโม่จือแทบจะในทันทีที่อุ้มจิ้นซุ่ยอานขึ้น ความรู้สึกลอยกลางอากาศฉับพลัน ทำให้จิ้นซุ่ยอานตื่นเต้นสุดขีด พอได้ขี่อยู่บนบ่าของจิ้นโม่จือ ความดีใจของจิ้นซุ่ยอานก็ยิ่งปรากฏชัดบนใบหน้า
ริมฝีปากของเฉิงชีชีขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ในลานบ้าน เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของจิ้นซุ่ยอาน จนกระทั่งถึงเวลาใกล้กินข้าว จิ้นวิ่นจือก็มา
"ท่านลุงรอง ท่านพี่สะใภ้ ข้า ข้าเอาเนื้อมาแลกซุปตีนหมูได้หรือไม่?"
จิ้นวิ่นจือถือชามเนื้อหมูป่า เอ่ยอย่างเขิน ๆ "ซุปตีนหมู มีประโยชน์ต่อเซิ่งหลานที่กำลังตั้งครรภ์ ข้า ข้า..."
จงหย่งโหวมองดูชามเนื้อหมูป่านั้น พยักหน้า "ได้"