เช้าตรู่ที่หมอกหนา สมาชิกตระกูลจิ้นต่างก็วุ่นวายกันอยู่
ฮูหยินผู้เฒ่าที่ร่างกายค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้น นั่งอยู่กลางลานบ้าน ตากแดดอ่อนยามเช้า มือถือพื้นรองเท้าเย็บไปด้วย
หลิ่วซู่อี๋หยิบเสื้อผ้าไปซักริมแม่น้ำ
ท่านโหวจงหย่งไปเก็บฟืนบนภูเขา แม้แต่จิ้นซุ่ยอานก็ไปถอนหญ้าให้กระต่ายแถวใกล้ ๆ กับพี่สาวจิ้นอวิ๋น เมื่อคืนฝันถึงกระต่ายจนละเมอเลยทีเดียว
เฉิงชีชีต้มโจ๊กเสร็จ ก็เริ่มห่อซาลาเปาไส้ผักกาดดอง กิจกรรมซื้อสิบตักแถมหนึ่งตักเมื่อวานดีมาก
เฉิงชีชีเตรียมทำซาลาเปาไส้ผักกาดดองสิบเอ็ดตักเพิ่มอีกหน่อย เพื่อจะได้ประหยัดกระดาษมันให้มากที่สุด
“พี่สะใภ้ ฟืนผ่าเสร็จแล้ว น้ำในตุ่มก็เต็มดีแล้ว”
จิ้นเยี่ยนจือสับฟืนเสร็จ หอบฟืนเข้าไปกองในครัว ตักน้ำจนเต็ม มองเฉิงชีชีด้วยรอยยิ้มที่แสนเป็นกันเอง
“ดี โจ๊กในหม้อก็พอดีแล้ว พวกเจ้าเอาไปขายที่อำเภอได้แล้ว”
เฉิงชีชีพูดพลางยื่นซาลาเปาไส้ผักกาดดองที่ห่อเสร็จหลายตะกร้าส่งให้ “เป็นแบบซื้อสิบตักแถมหนึ่งตักทั้งนั้น ขายชิ้นละยี่สิบอีแปะ”
“ได้เลย”
จิ้นเยี่ยนจือตอนนี้ไม่ต้องไปตัดไม้การบูรแล้ว สภาพดูสดใสดีนัก มองซาลาเปาไส้ผักกาดดองที่กองพูนเต็มแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ เมื่อวานมีคนว่าร้านเราตักไม่เต็มสิบเอ็ดตัก ข้าเลยลองทำให้ดูต่อหน้าเขาเลย!”
“ตักเต็มสิบเอ็ดตักยังเหลืออีกนิดหน่อยด้วยนะ”
จิ้นเยี่ยนจือพูดน้ำลายกระจาย จากนั้นถามอย่างจริงจังว่า “พี่สะใภ้ เจ้าตวงแต่ละห่อไว้เต็มจำนวนใช่ไหม?”