หลินฮุ่ยหลานที่ถูกด่า รีบไปต้มยาให้จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยความรู้สึกผิด!
จงหย่งโหวมองฮูหยินผู้เฒ่า "ท่านแม่ ยานี่ไม่ผิดใช่ไหม?"
"จิ้นอี้ เจ้าคิดว่าแม่ตากสมุนไพรพวกนี้ทุกวันไปทำไม?"
ฮูหยินผู้เฒ่าถีบไปหนึ่งทีพลางถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ!
"ซี้ด "
จงหย่งโหวที่หลบเลยโดนแผลเข้า สูดลมหายใจเย็นเฉียบพลางพูด "ท่านแม่ ข้า ข้าก็ไม่ได้ว่าท่านทำไม่ได้ แค่ข้า..."
ก็กลัวว่าแม่แท้ ๆ จะตาฝ้าฟาง มองผิดไปน่ะ
"หึ เจ้าก็แค่กลัวข้าตาฝ้าฟาง ดูยาผิดสินะ?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเหมือนรู้ว่าเขาคิดอะไร ปรายตามองอย่างไม่พอใจพลางว่า "ถ้าไม่ใช่ยาจากข้าผู้เป็นแม่ เจ้าจะโตมาถึงป่านนี้ได้หรือ?"
จงหย่งโหว "..." ได้เลย เถียงแม่ไม่ชนะ
...
อำเภอเฉาเซิง หน้าศาลาว่าการ
"นายท่านหู ตราบใดที่นักโทษจิ้นอี้กับพวกยังทำงานในเขตเนรเทศตามปกติ ข้าก็ไม่อาจแทรกแซง ยิ่งไม่อาจลงโทษเป็นการส่วนตัว"
นายอำเภอซูลูบเคราพลางเผยแววตาเต็มไปด้วยความซื่อตรง!
หูต้าหลี่มองท่าทีตายด้านของนายท่านซู แล้วจะทำงานตามที่ไต้เหรินต้องการได้อย่างไร?
"นายท่านซู ท่านอัครมหาเสนาบดี..."
หูต้าหลี่เพิ่งเอ่ยปาก นายท่านซูก็พูดอย่างเคร่งขรึม "เชิญนายท่านหูบอกท่านชุยไปว่า ตราบใดที่ยังอยู่ใต้เขตปกครองข้า นักโทษเนรเทศจะใช้ชีวิตอย่างที่สมควร"
"นายท่านซู"
หูต้าหลี่หยิบเงินที่เตรียมไว้ออกมายื่นให้...