รุ่งเช้า เรื่องแรกที่เฉิงชีชีทำเมื่อตื่นขึ้นคือยกข้อมือขึ้นมาดม
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิ แม้แต่ในผ้าห่มก็ยังหอมติดอยู่!
"ท่านแม่ หอมจังเลย!"
จิ้นซุ่ยอานขยับเข้ามาหาเฉิงชีชี สูดดมตรงนั้น ดมฟุดฟิดตรงนี้ ตาพร่ามัวงัวเงีย ประกอบกับผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูคล้ายลูกหมาตัวน้อยน่ารัก
"ลูกหมาน้อยมาจากไหนกันเนี่ย!"
เฉิงชีชีขยี้หัวยุ่งเหยิงราวรังไก่ของลูกสาวพลางเงยหน้าดูท้องฟ้าด้านนอก แล้วกล่าวว่า "อันอันนอนต่ออีกหน่อยนะ อีกสักพักกินข้าวที่ท่านย่าทำไว้ แล้วค่อยมาตามหาแม่ดีไหม?"
"นอน"
จิ้นซุ่ยอานห่มผ้าหลับตาลงอย่างว่าง่ายพลางพูดต่อ "อันอันจะสูง ๆ ๆ !"
"ว่าง่ายจังเลย"
เฉิงชีชีตบหลังลูกสาวเบา ๆ ลูกที่ยังไม่ทันตื่นเต็มที่ก็หลับต่ออย่างรวดเร็ว
เฉิงชีชีเพิ่งตื่นมา ครัวก็คึกคักเป็นไฟแล้ว
จิ้นเยี่ยนจือกับพวกต้มโจ๊กผักกาดดองไว้เรียบร้อยแล้ว เตรียมออกไปขาย!
"ชีชี กินโจ๊กสักถ้วยเถิด เถียนซื่อพาพวกผู้หญิงมาหลายสิบคนแล้ว บอกว่าจะไปเด็ดดอกไม้"
หลิ่วซู่อี๋ยื่นโจ๊กผักกาดดองให้พลางคุยกับเฉิงชีชีว่า "ดูสิ งานของพวกนางจะจัดการอย่างไร?"
"ขอบคุณท่านแม่"
เฉิงชีชียกโจ๊กเดินออกจากลานบ้าน เห็นด้านนอกลาน เถียนซื่อพา… ผู้หญิงไม่กี่คน?
"ชีชี เร็วดูสิ ใช่ดอกไม้นี้หรือเปล่า?"
เถียนซื่อยกตะกร้าดอกไม้เต็ม ๆ เข้ามาหาแล้วถาม "พวกข้ามาก่อนหน้านี้ ถามมาคำหนึ่งแล้วว่า ต้องเป็นดอกไม้นี้ ที่มีหยดน้ำค้าง ใช่ไหม?"