น้ำท้ายกระทะจากอ้อย น้ำต้มหัวไชเท้า และน้ำหวานที่นำไปขาย ทำเงินได้อีก 200 อีแปะ ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วโรงน้ำตาล และทั่วทั้งหมู่บ้านกุยฮว่าหลี่ในพริบตา!
วันรุ่งขึ้น เมื่อเฉิงชีชีมาที่โรงน้ำตาล ทุกคนต่างทักทายด้วยความอบอุ่น: “คุณหนูเฉิง”
เดิมทีทุกคนจะเรียกคุณนายเฉิง หรือคุณหนูใหญ่สกุลจิ้น แต่เฉิงชีชีได้แก้ไขอย่างจริงจัง
นางยังเป็นนักโทษ หากให้คนนอกได้ยินเข้า มิเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรือ?
นางใช้แซ่สกุลของตระกูลเดิมในโรงน้ำตาล ในทางนิตินัยก็เพื่อไม่ให้ตระกูลจิ้นเกี่ยวข้องกับโรงน้ำตาล
ตลอดทางที่เดินมาในโรงน้ำตาล ใครก็ตามที่เฉิงชีชีเจอ ล้วนกล่าวทักทายด้วยความยินดี
“ชีชี ดูท่าทุกคนเมื่อวานเห็นน้ำหวานจากน้ำท้ายกระทะที่เคยเป็นของเสียขายได้เงิน ก็ดีใจกันใหญ่เลยนะ”
เหวินซื่อไม่ได้โง่ ชาวบ้านเหล่านี้หลังจากเข้าร่วมโรงน้ำตาลช่วงแรก ก็กระตือรือร้นกับเฉิงชีชีมาก
แต่พอโรงน้ำตาลยังทำกำไรไม่ได้ ชาวบ้านก็เปลี่ยนเป็นไม่ค่อยใส่ใจอีก
วันนี้กลับมากระตือรือร้นต่อเฉิงชีชีอีกครั้ง ก็เพราะน้ำท้ายกระทะที่เคยถูกทิ้ง ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเงินจริงได้แล้ว ท่าทีจึงเปลี่ยนไปเอง!
ดูเหมือน 200 อีแปะจะไม่มาก แต่ 200 อีแปะต่อวัน ต่อไปก็ยิ่งทำเงินได้มากขึ้น นั่นสิถึงทำให้ทุกคนมีความหวัง!
“การหาเงินได้ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข คงเป็นความหวังของทุกคนล่ะนะ”
เฉิงชีชีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ท่าทีของคนในหมู่บ้านนางรู้ดี และในขณะเดียวกันก็ยิ่งต้องตื่นตัว ไม่ว่าจะทำสิ่งใด ล้วนต้องใคร่ครวญให้รอบคอบ!