"คุณนายเฉิง น้ำท้ายกระทะเหลือความหวานอยู่แค่นิดเดียว ทุกคนเอากลับบ้านไปดื่มต่างน้ำหวาน ที่เหลือก็ต้องเททิ้ง"
เลิ่งเต่าอธิบายพลางว่า "ท่านสามตักใส่ถังใหญ่กลับไปให้พวกคุณแล้ว!"
"พวกเจ้าไม่เคยคิดจะเอาน้ำท้ายกระทะไปขายหรือ?"
เฉิงชีชีถาม
"นี่... เอาไปขายได้ด้วยหรือ?"
เลิ่งเต่าอึ้งไป ตั้งแต่จำความได้ น้ำท้ายกระทะครั้งสุดท้ายก็เอากลับบ้านไปดื่ม
ไม่ก็เททิ้งตรง ๆ
ตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมากับน้ำอ้อยรสหวานอ่อน เขาไม่รู้ว่าดื่มไปเท่าไหร่แล้ว
"ทำไมจะขายไม่ได้?"
เฉิงชีชีชิมอีกอึก "รสหวานอ่อน ๆ เราเติมน้ำตาลแดงนิดหน่อย แล้วใส่หัวไชเท้าต้ม กินแล้วต้องอร่อยแถมเพิ่มพลัง!"
โดยเฉพาะพวกกรรมกรที่ท่าเรือ การเติมน้ำตาลน่ะจำเป็นมาก
"วันนี้ลองดูก่อน ถ้าได้ พรุ่งนี้ก็ให้คนไปขายที่ท่าเรืออำเภอ"
เฉิงชีชีพูดจบ
ป้าเลิ่งก็สั่งให้คนไปเอาหัวไชเท้ามาแล้ว พร้อมกับพานางไปที่เตาใหญ่ข้าง ๆ ไม่ใช่กระทะสามใบต่อเรียงกัน แต่เป็นบ้านของตระกูลเลิ่งที่อยู่ติดกัน
"น้ำอ้อยหัวไชเท้า มันจะอร่อยหรือ?"
ป้าเลิ่งค่อนข้างสงสัย ในหัวนางมีเรื่องเดียวเท่านั้น จะขายได้เงิน!
"ลองก็รู้"
เฉิงชีชีพูดพลางหั่นหัวไชเท้า เติมน้ำตาลแดงก้อนเล็ก ๆ ลงไปในน้ำท้ายกระทะ ไม่นานน้ำท้ายกระทะผสมน้ำตาลแดงและหัวไชเท้าหม้อใหญ่ก็เสร็จ
น้ำอ้อยหัวไชเท้าหม้อใหญ่ รสหวานอ่อน ๆ ดื่มดีนัก!