"ใช่แล้ว"
จิ้นเยี่ยนจือไม่ได้สังเกตว่าแววตาของเฉิงชีชีไม่ปกติ จึงพูดต่อว่า "ท่านพ่อ ท่านพี่สะใภ้ พวกท่านคิดว่าอย่างไร"
"......"
จงหย่งโหวมองดูลูกชายคนเล็กของตน หลายเดือนมานี้ เขาคิดแต่จะให้ครอบครัวได้กินข้าวด้วยกัน นี่คงติดใจฝีมือทำอาหารของชีชีแล้วสินะ
"ดังนั้น ที่เจ้าอยากให้ชุนเถาอยู่บ้าน ก็เพื่อ... ให้ครอบครัวได้ทำกับข้าวกินด้วยกันเนี่ยนะ"
เฉิงชีชีก็เข้าใจแล้ว นางเข้าใจผิดไปเอง
"ใช่แล้ว"
จิ้นเยี่ยนจือยิ้มกว้างแล้วพูดว่า "ท่านพี่สะใภ้ ถึงตอนนั้นข้าจะหาบน้ำ ข้าจะเก็บฟืน งานพวกนี้ข้าทำเอง ท่านให้ข้าไปทางตะวันออก ข้าไม่มีทางไปทางตะวันตกเด็ดขาด"
จิ้นเยี่ยนจือตบอกสาบาน เพื่ออาหารสักมื้อ เขาก็ยอมถวายหัว
"ท่านย่า ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านคิดว่าอย่างไร"
เฉิงชีชีไม่ได้พูดอะไร แต่โยนหัวข้อนี้ไปให้คนในตระกูลจิ้น
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดว่า "ข้าไม่ขัด"
"ชุนเถาเป็นคนของชีชีอยู่แล้ว ทั้งยังเป็นผู้มีบุญคุณของเรา ข้าก็ไม่ขัด"
หลิ่วซู่อี๋พูดคำว่าผู้มีบุญคุณติดปาก จนชุนเถารู้สึกเกรงใจ
จงหย่งโหวพูดว่า "ก็ได้ ชุนเถาอยู่ต่อไป อยู่กับชีชี"
"เช่นนั้นข้าขอจ่ายเงินเดือนละสามร้อยอีแปะ"
ชุนเถาถอนหายใจโล่งอก กลัวว่าจะถูกไล่ออกไป
"ไม่ต้องจ่ายเงิน"
จงหย่งโหวเอ่ย
"ต้องจ่าย ข้าอยู่เอาหน้าด้านๆ จะมาขอกินฟรีๆ ได้อย่างไร"