เฉิงชีชีมองพวงมาลัยดอกไม้ที่ถักด้วยมือแล้วพูดว่า “ต้องขอบคุณท่านลุงนะ”
“ขอบคุณท่านลุงหนวด!”
จิ้นซุ่ยอานดีใจรีบไปหยิบพวงมาลัย พวงมาลัยใหญ่หนึ่งดอก เล็กหนึ่งดอก ดอกหนึ่งใส่ไว้ที่มือ ดอกหนึ่งใส่ไว้บนหมวกของนาง
“ท่านแม่ สวยไหม?”
จิ้นซุ่ยอานดีใจหมุนตัวเป็นวงกลม ดวงตายิ้มจนโค้งงอราวกับดวงจันทร์เสี้ยว
“สวย”
เฉิงชีชีมองบุตรสาวของตนอย่างชื่นชม
ตั้งใจเลือกดอกไม้หลายสีมาถักเป็นพวงมาลัย จิ้นซุ่ยอานตัวน้อย ราวกับเทพธิดาแห่งบุปผา
พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ฟ้ามืดลงแล้ว เฉิงชีชีและคนอื่นๆ จึงพากันมุ่งหน้ากลับบ้าน
ในครัว ควันไฟลอยขึ้นฉุยฉุย
เพิ่งเข้าลานบ้าน เฉิงชีชีก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อแล้ว
“พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ? พอดีเลย เฮยถู่ล่ากระต่ายมาได้ คืนนี้เรากินกระต่ายกัน”
หลิ่วซู่อี๋โผล่หน้าเข้ามาจากในครัว เห็นพวงมาลัยดอกไม้บนหัวและมือของหลานสาวทีเดียวก็กล่าวชมเชยว่า “เทวดาดอกไม้น้อยบ้านไหนมาเยือนหรือ?”
“คุณย่า”
จิ้นซุ่ยอานที่ถูกชม วิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ พูดว่า “ท่านลุงหนวดเป็นคนถักพวงมาลัยให้ข้า สวยไหม?”
“สวย”
หลิ่วซู่อี๋ชมหลานสาวแล้วชมอีก มองเห็นหลานสาวมีเหงื่อเต็มศีรษะถึงพูดว่า “ในหม้อมีน้ำร้อน ไปเช็ดตัวเร็วเข้า”
“ท่านแม่ ข้าพาอันอันไปเช็ดตัว”
เฉิงชีชีพาบุตรสาวกลับเข้าไปในห้องแล้ว สมัยนี้กลัวเป็นหวัด ทุกคนอาบน้ำกันสักสามสี่วันครั้ง
เฉิงชีชีแอบอาบน้ำในมิติทุกวันอย่างเงียบเชียบ มิเช่นนั้น นางก็ทนไม่ได้จริงๆ ที่ต้องอาบน้ำหลายวันครั้ง