'อึก~'
คอของหูต้าหลี่ถูกบีบแน่น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ หายใจไม่ออก ความรู้สึกเย็นเฉียบของการขาดอากาศ ทำให้เขารู้สึกเหมือนภาพหลอน ราวกับว่าในอีกสักครู่ เขาก็จะต้องตาย!
“ปล่อยท่านไต้เหริน!”
หู่จื่อพุ่งเข้าไปข้างหน้า แต่ถูกจิ้นเยี่ยนจือกระโจนเข้ากอดไว้ “ท่านพ่อ ข้าก็ไม่กลัวตาย!”
ถ้าเพื่อชีวิตที่ดี ต้องขายน้องสาวแท้ๆ ถึงจะเป็นเรื่องน่าอายต่างหาก!
เขา จะต้องมาตายที่นี่อย่างนั้นหรือ?
สมองของหูต้าหลี่เริ่มมึนงง
“อย่ามาคิดแผนร้ายกับลูกสาวข้า มิฉะนั้น ก็ตายด้วยกันไปให้หมด!”
จงหย่งโหวกล่าวพลางปล่อยมือ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองดูหูต้าหลี่ด้วยสายตาราวกับจะกินคน
“แค่ก”
หูต้าหลี่ที่ในที่สุดก็หายใจได้ ไอจนหน้าแดง เขากุมคอ เงยหน้าขึ้น มองดูท่าทีไม่กลัวตายของจงหย่งโหว สายตาแบบนั้น ดูราวกับจะเอาเขาฆ่าให้ตายจริงๆ!
“เจ้า พวกเจ้า……”
หูต้าหลี่ชี้ไปที่จิ้นอี้ ครึ่งค่อนวันก็พูดอะไรไม่ออก นี่คือจงหย่งโหวผู้ผ่านสมรภูมิมานานครึ่งชีวิต สังหารข้าศึกมานับไม่ถ้วน……
ไอสังหารอันเยือกเย็นนั้น ทำให้หูต้าหลี่ได้สติกลับมา พวกเขาคือนักโทษที่ถูกเนรเทศ แต่หากไม่กลัวตายขึ้นมาจริงๆ แล้วลุกขึ้นต่อต้าน… ถ้าเช่นนั้น คนที่ตายก็ต้องเป็นเขาแน่นอน
หูต้าหลี่สะท้านไปทั้งร่าง โกรธจัด เมื่อนึกถึงผู้ใหญ่บ้านจวงที่เห็นเหตุการณ์นี้อยู่ข้างๆ เขาจึงกัดฟันพูดว่า “ผู้ใหญ่บ้านจวง นักโทษพวกนี้ไม่ยอมอยู่ใต้การอบรมสั่งสอน ต้องได้รับการสั่งสอนอย่างดี!”
“ท่านไต้เหริน ข้า ข้าเป็นแค่จวงจื่อคนหนึ่ง”