จิ้นโม่จือหรี่ตาลง "นานแล้ว"
"นานแค่ไหนกันแน่?"
จิ้นเยี่ยนจือซักไซ้ไม่ลดละ
"ตั้งแต่เริ่มมีความทรงจำ"
จิ้นโม่จือคิด ในเมื่อคนเราเริ่มมีความทรงจำขึ้นมา เขาก็คือจิ้นโม่จือ นับว่าไม่ได้โกหก
"เร็วนัก?"
จิ้นเยี่ยนจือเบิกตากว้าง จ้องเคราเต็มหน้าของเฮยถู่ด้วยความตกตะลึง เขาช่างไม่มีความประทับใจต่อคนข้างกายพี่ใหญ่เลยหรือ?
ฉงซานกับจื่อสุ่ยนั้น เขาเคยเห็นมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่เฮยถู่กลับไม่เคยเห็นแม้แต่ครั้งเดียว
ต้องเป็นไพ่ตายที่พี่ใหญ่ทิ้งไว้
พอบ้านตระกูลจิ้นเกิดเรื่อง ก็โผล่ออกมาปกป้อง
จิ้นเยี่ยนจือสรุปแล้วจึงถามว่า "งั้น... ท่านสอนวรยุทธให้ข้าได้ไหม?"
ท่าทางขอบคุณเฮยถู่ของอันอัน ทำให้จิ้นเยี่ยนจืออิจฉาจนชาไปหมด
เขาจะเป็นเหมือนแต่ก่อนที่ทำอะไรไม่เป็นอีกไม่ได้ เขาต้องฝึกวิชา!
"จิ้นเยี่ยนจือ ฝึกวรยุทธนั้นยากลำบากมาก เจ้า..."
ฉงซานกำลังหอบฟืนเข้ามาในลาน ได้ยินคำพูดของจิ้นเยี่ยนจือ ก็พูดออกมาโดยไม่ทันคิด
ฉงซานมองแขนขาบอบบางของจิ้นเยี่ยนจือ เมื่อก่อนอยู่จวนโหว ผิวเนื้อก็ละเอียด ทำตัวเหมือนผู้หญิง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายใหญ่ที่ทนความลำบากไม่ได้แม้แต่นิด!
"ข้าไม่กลัว"
จิ้นเยี่ยนจือยืดอกขึ้น "ตอนนี้ข้าไม่กลัวความลำบากเลยสักนิด!"
เส้นทางเนรเทศที่ยากลำบากขนาดนั้น เขายังเดินมา!
มาถึงที่นี่ ขนไม้การบูร เขาก็ทำ!
ก็แค่ฝึกวรยุทธ?
"ขอเพียงเจ้าสอนได้ ข้าก็สอนให้ได้"
จิ้นโม่จือเอ่ย
ฉงซานด้านข้างมองจิ้นโม่จืออย่างฉงน ซื่อจื่อเป็นอะไรไป?