"หวังซินอี๋ ใครบอกว่าขาลุงโหย่วเกินรักษาไม่ได้?"
ฟางเสี่ยวจวินมองสำรวจหญิงคนนี้พลางหัวเราะ
"ไอ้โรคจิต มองอะไร? บอกว่ารักษาได้ก็รักษาสิ"
"ได้ ยืมเข็มเงินของคุณอีกที ผมจะรักษาเดี๋ยวนี้ อ้อ อย่าลืมเรื่องที่เราพนันกันล่ะ"
หวังซินอี๋ฟังคำฟางเสี่ยวจวินแล้ว หน้าขึ้นสีแดงทันที
ไอ้เวรนี่พูดไว้เมื่อวานว่า ถ้าเธอพนันแพ้ ให้เธอคอยปรนนิบัติเขา
ถึงแม้การพนันครั้งนี้ไอ้เวรนั่นจะแพ้แน่ แต่แค่ได้ยินเดิมพันที่หมอนั่นเสนอมา ก็ทำให้เธอหัวเสีย
"ได้ ฉันจะไปเอาเข็มเงินมาให้ ดูซิว่าจะรักษายังไง"
พูดจบ หวังซินอี๋ก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องผู้ป่วย ไปเอาเข็มเงินที่ห้องทำงานตัวเอง
ห้านาทีต่อมา เธอกลับมาพร้อมเข็มเงินแล้วโยนให้ฟางเสี่ยวจวิน
"เข็มเงินอยู่นี่ รีบรักษาเลย"
"ได้ เดี๋ยวผมรักษาลุงโหย่วเกินให้ ถ้าคุณไม่วางใจ เอามือถือถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐานก็ได้"
"ถ่ายก็ถ่ายสิ ใครกลัวใคร!"
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดมาก ควักเข็มเงิน เช็ดแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ แล้วเริ่มปักทีละเล่มลงบนขาของเหมาโย่วเกิน
เขาเล็งจุดฝังเข็มบนขาเหมาโย่วเกินได้อย่างแม่นยำ
เมื่อกระตุ้นจุดเหล่านี้แล้ว จะสามารถนำเลือดเป็นพิษในขาออกมาสู่หัวแม่เท้าได้
หลังเข็มเงินปักลงไป ทุกคนสังเกตเห็นว่ารอบรอยเข็มมีจุดสีม่วงปรากฏขึ้น
จุดสีม่วงเหล่านี้ค่อย ๆ เชื่อมต่อกัน เป็นเส้นคดเคี้ยวคล้ายเส้นสาย
ผ่านไปราวห้านาที จุดสีม่วงรวมตัวกันที่หัวแม่เท้าของเหมาโย่วเกิน