เสิ่นซิ่วซิ่วรีบหวนกลับมาที่ถนนหมู่บ้านนอกลานบ้านของฟางเสี่ยวจวินอีกครั้ง
เธอชะโงกมองเข้าไปในลานบ้าน ก็เห็นเสื้อผ้ากางเกงของไอ้อันธพาลหนั่นโถวคนนั้นตากอยู่บนราวไม้ไผ่ในลาน ประตูบ้านปิดสนิท
เธอว่ากันต่อไป หลังจากนี้เธอก็คือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเถาฮวาแล้ว เดี๋ยวคงต้องกลับไปพลิกดูคู่มือชาวบ้านกับแผนที่ภูมิประเทศของหมู่บ้านให้ดี ดูเสียหน่อยว่าบ้านนี้เป็นของใครกันแน่
ชาวบ้านไร้การอบรม อาบน้ำกลางวันแสกๆ ล่อนจ้อนอยู่ในลานบ้านแบบนี้ ต้องได้รับการอบรมสั่งสอนดีๆ สักหน่อยแล้ว
เธอกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป ประตูใหญ่กลับเปิดออกจากข้างในเสียก่อน
ฟางเสี่ยวจวินยืนอยู่ที่หน้าประตู เมื่อครู่เขาเพิ่งช่วยจางชุ่ยฮวาเติมฟืนใส่เตาในครัวและนึ่งหมั่นโถวเรียบร้อย เลยกลับมาหยิบโสมป่าที่บ้าน
เขากะว่าหลังจากกินข้าวเช้าที่บ้านจางชุ่ยฮวาแล้ว จะตรงไปบ้านหม่าชุนหนี เพื่อขอยืมรถสามล้อสักคัน จะได้บรรทุกแตงกวาไปขายที่อำเภอสักเที่ยว
ตอนนี้เขากำลังจะออกไปบ้านจางชุ่ยฮวา แต่กลับเห็นนอกลานบ้าน มีสาวสวยคนหนึ่งกำลังจ้องมองลานบ้านของเขา
เขาเองก็จำได้ในพริบตาเดียว ว่าสาวสวยคนนี้ก็คือคนที่เขาช่วยขึ้นจากแม่น้ำเมื่อคืนก่อนโน้นนั่นเอง
เสิ่นซิ่วซิ่วที่ยืนอยู่นอกรั้วลานก็จำได้เช่นกัน ว่าไอ้อันธพาลที่อาบน้ำในลานบ้านเมื่อครู่ ก็คือไอ้หมอนั่นที่ฉวยโอกาสลวนลามเธอในแม่น้ำเมื่อคืนก่อนโน้น
"ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง ไอ้อันธพาล ฉันยังนึกว่าใครเสียอีก"
"คืนนั้น ฉันก็สังหรณ์ใจลางๆ ว่าแกน่ะเป็นพวกมักมากในกาม ไม่นึกว่าจะถูกฉันพูดถูกละ กลางวันแสกๆ นี่ก็แก้ผ้าอาบน้ำอยู่นอกบ้าน"
เสิ่นซิ่วซิ่วเห็นฟางเสี่ยวจวินแล้ว ก็รีบเดินไปริมลานบ้าน ชี้หน้าเขาแล้วว่ากล่าวทันที