“พี่เสี่ยวเหม่ย ช่วงบ่ายถ้าผมมีเวลาว่าง จะโทรหาพี่นะ”
ฟางเสี่ยวจวินยังไม่รู้ว่าเหมาเสี่ยวจวินแอบคิดอะไรไม่ดีอยู่
เขาพูดจบ ก็เดินถือขนมแป้งเข้าไปในบ้าน นั่งลงข้างโต๊ะ แกะห่อผ้าออกกัดคำหนึ่ง รสเค็มของพริกไทยผสมกับความกรุบกรอบของแป้งทอดแผ่ซ่านในปาก
เขากินไปครึ่งหนึ่ง ห่อครึ่งที่เหลือด้วยผ้าใหม่ วางไว้บนแท่นเตา
แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดแอปข้อสอบใบขับขี่ เล่นแบบทดสอบจำลองไปสองชุด
พอสิบกว่าโมงเช้า โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น
เป็นเจียงหลานโทรมา
“คนสองคนที่จับได้เมื่อวาน ในห้องสอบสวนสารภาพอะไรออกมาบ้าง”
เสียงของเจียงหลานฟังดูเหนื่อยๆ เหมือนนอนดึก “พวกเขาบอกว่าโจวหมิงไห่เริ่มเคลื่อนไหวในอำเภอตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน ติดต่อประสานงานกับฝ่ายสำนักงานทรัพยากรธรรมชาติไว้แล้ว ถึงได้มีหนังสือตรวจสอบซ้ำฉบับนั้น”
“อีกเรื่องหนึ่ง ตอนสอบสวนพวกเขาพูดหลุดปากว่าโจวหมิงไห่ในอำเภอเคยติดต่อกับคนที่รับจ้างจัดการเรื่องทะเลาะเรื่องที่ดินโดยเฉพาะ คนๆ นั้นมีฉายาว่า ‘หัวเหล็ก’”
ฟางเสี่ยวจวินถือโทรศัพท์ นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ หนึ่งที
เขาจำชื่อนี้ไว้ในใจ แล้วถามว่า “พวกเขารับสารภาพข้อหาพยายามลักพาตัวไหม”
“รับแล้ว คำให้การครบถ้วน พอฟ้องได้” เจียงหลานพูด “แต่โจวหมิงไห่ฉลาดมาก เงินที่ให้คนสองคนนั้นเป็นเงินสดทั้งหมด ไม่มีประวัติการโอนใดๆ ต่อให้สอบสวนออกมาก็ลากไปถึงตัวเขาไม่ได้ เพราะงั้นฉันเลยบอกเธอให้รู้ไว้”