"ไอ้หนุ่ม ยังดูอีกเรอะ? จ้องตาแป๋วใส่เด็กน้อย คิดจะรังแกแย่งชามข้าวเด็กงั้นสิ?"
จางชุ่ยฮวาเห็นฟางเสี่ยวจวินไม่ตอบ แถมยังจ้องเด็กน้อยตาละห้อย ก็อดไม่ได้ที่จะพูดเสียงเขียว
"พี่ชุ่ยฮวา ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ ยังไงก็ไม่แย่งของกับเด็กหรอก"
"ฉันก็แค่อยากให้เจ้าหนูนี่ได้ดื่มให้อิ่มแล้วนอนไง"
"พี่จัดการปลาสองตัวนี้ ทำให้สุกนึ่ง แล้วกินลงไป ดูสิว่าจะช่วยเรื่องน้ำนมได้ไหม"
ฟางเสี่ยวจวินรีบอธิบาย
"ปากหมา แกน่ะมีน้ำใจดีงั้นที่ไหน?"
"ว่าแต่ แกซื้อมือถือแล้วใช่ไหม?"
"เมื่อกี้มีผู้หญิงโทรมาหาแก บอกว่าให้แกขนแตงกวายักษ์ไปส่งที่โรงแรมอีกคัน เช้านี้เลยนะ"
"ตอนนี้มือถืออยู่ในห้อง แกเข้าไปเอาเอง"
จางชุ่ยฮวาพูด พลางนึกถึงที่พนักงานโรงแรมโทรเข้ามาเมื่อครู่ จึงบอกฟางเสี่ยวจวิน
"อืม มือถือซื้อเมื่อวานนี่เอง งั้นผมไปเอามือถือแล้วโทรกลับไปก่อนนะ"
เขาพูดพลางเดินเข้าห้อง หยิบมือถือจากโต๊ะหัวเตียงแล้วเดินออกมา
"พี่ชุ่ยฮวา ผมออกไปโทรข้างนอกนะ"
"พี่กล่อมเจ้าหนูจนหลับแล้ว ก็จัดการปลาสองตัวนี้ ทำความสะอาดแล้วนึ่งซะ"
"ได้"
จางชุ่ยฮวารับคำ พลางโยกตัวกล่อมเด็กน้อยต่อ หวังให้ดื่มจนอิ่มแล้วนอนเร็ว ๆ
ฟางเสี่ยวจวินถือมือถือมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน
เปิดมือถือ ค้นหาเบอร์ของมู่ชิงเหยียน โทรออก
ตอนนี้มู่ชิงเหยียนกำลังร้อนใจจนแทบบ้า
เมื่อครู่พี่สาวบ้านข้าง ๆ ฟางเสี่ยวจวินบอกว่าเจ้านั่นไม่ได้เตรียมแตงกวายักษ์ไว้เลย
เช่นนั้น วันนี้โรงแรมของนางก็จะไม่มีแตงกวายักษ์ขาย